Het avontuur begint hier: hoe ik een plan omzette in mijn grootste reis.
Deze reis is niet zomaar tot stand gekomen. Ik woonde een paar maanden geleden nog bij mijn moeder in Apeldoorn. Door omstandigheden hebben wij de huur daar opgezegd en stond ik voor een kruispunt: Ga ik met mijn moeder mee naar waar zij heen gaat? Vind ik een eigen plekje in Apeldoorn? Ga ik terug naar Alkmaar? Alle drie de opties klonken mij niet al te best in de oren en dus kwam ik op het idee om een grote reis te gaan plannen. Ik heb altijd al een grote reis willen maken in mijn eentje, maar dat blijft moeilijk met school, werk en andere alledaagse verplichtingen. En toen, ergens tussen mijn derde espresso martini en een paniekaanval, viel alles op zijn plek. De mogelijkheid bood zich aan om te gaan reizen. En waarom ook niet, ik heb me de afgelopen jaren niet lekker in mijn vel gevoeld, alsof het leven en alles en iedereen daarin in sneltreinvaart aan mij voorbijging. Het leven lukte mij net niet lekker en ik raakte hierdoor in een neerwaartse spiraal. Het grauwe, koude natte Nederland hielp mij hier dan ook totaal niet bij. Door al deze omstandigheden heb ik er dus voor gekozen om op reis te gaan. Ik heb toen mijn zinnen gezet op Australië om een paar redenen, namelijk de Engelse moedertaal, de natuur en het feit dat Australië aan de andere kant van de wereld ligt maakt de reis zo enorm groot. Deze reis is een enorme stap buiten mijn comfortzone en dat is waarom ik alles zo groots aanpak. Hoe groter de stap buiten mijn comfortzone, hoe beter. Daarom ga ik alleen, zo ver en zonder einddatum. Een nieuwe start.
Er gaat veel aan een reis vooraf, heb ik ondervonden. Ik ben nu een aantal maanden bezig geweest met de voorbereidingen. En ik zal je vertellen: het is niet zo simpel als even een weekje naar Spanje op vakantie gaan. Het besluit om af te reizen naar Australië was gemaakt, maar dan… Er kwamen allemaal nieuwe dingen bij deze reis kijken: een visum, verzekeringen, mijn inschrijving in Nederland. Allemaal dingen waar ik totaal niet aan had gedacht. De afgelopen maanden heb ik mij dan ook met de voorbereidingen beziggehouden alsof het een baan is. Ik had natuurlijk eind juni mijn baan opgezegd en kon hierdoor al mijn tijd aan de reis besteden. Achteraf gezien was dit voor mij wel een fijne manier van plannen, alleen dit heeft er wel voor gezorgd dat de reis tot nu toe voelt als werk. Ik heb dagen achter elkaar achter de laptop gezeten, het internet afgestruind naar dingen die ik moest regelen. Ik heb discussies gevoerd met ChatGPT over of ik bepaalde verzekeringen wel of niet nodig had. Ik heb een heel schrift volgeschreven met aantekeningen over plaatsen, verzekeringen en Nederlandse regels waaraan ik mij moest houden. En het besef is dus ook nog niet ingedaald dat ik straks ook echt in het vliegtuig ga stappen.
Het avontuur heeft tot nu toe geen einddatum. Het “Working Holiday Visa” dat ik heb gekregen, houdt in dat ik door Australië kan reizen, maar daar ook een jaar lang mag werken. De reis kan dus zeker langer dan 8 maanden duren, wat inhoudt dat de Nederlandse staat zegt dat je je uit Nederland moet uitschrijven. Ook weer zoiets waar ik niets van afwist. Ik ben nu wel Nederlands burger, maar sta niet ingeschreven op een woonplaats. Dit is iets wat al mijn Nederlandse verzekeringen niet leuk vinden en dus heb ik alles op moeten zeggen. Nu heb ik een Australische en internationale zorgverzekering en een internationale reisverzekering. Allemaal rompslomp die moeilijk is en die ik van tevoren niet wist. Ik heb dan ook dag en nacht gezocht naar wat ik allemaal moest regelen om er maar zeker van te zijn alles te hebben bij aankomst. En ik kan dan ook nu trots aankondigen dat ik eindelijk alles heb geregeld!
Natuurlijk is het plannen van de reis ook leuk. Tot nu toe heb ik 5 weken vooruitgepland. Ik begin mijn reis in Melbourne en ga dan langs de oostkust omhoog naar Cairns. Ik stop in alle grote hotspots zoals Sydney en Fraser Island. Er staat nog niet heel veel vast, maar ik heb voor die eerste 5 weken slaapplekken geregeld en een paar activiteiten, zoals surflessen en een eilandtour met een groep andere mensen. Ja, het plannen van zo’n enorme reis is stressvol, maar het is ook enorm leuk. Ik verheug me nu alleen maar meer op bepaalde plekken. Nu ik een beeld heb van wat ik ga doen en waar ik slaap, is de reis veel tastbaarder en veel minder eng.
Het is nu twee weken voor mijn vertrek en ik merk dat, doordat de reis tot nu toe heeft gevoeld als werk, het besef nog niet is ingedaald dat ik straks oprecht wegga. Over minder dan twee weken zit ik in het vliegtuig, 28 uur lang reizen, waarna ik aan de andere kant van de wereld sta, alleen. Het besef begint langzaam te komen, ik begin steeds meer spanning te krijgen. Natuurlijk kijk ik ernaar uit, maar het enige wat ik nu kan denken is: “waarom doe je dit eigenlijk?”. Wat natuurlijk nergens op slaat. Ik heb mijn redenen en als ik door de spanning heen kijk, weet ik dat deze reis mij enorm goed gaat doen. Ik krijg zon, zee, cultuur, natuur, avontuur en zo veel meer op mijn pad. Ja, ik ben er alleen en moet al mijn familie en vrienden missen, maar ik weet zeker dat ik er zo veel meer voor terugkrijg.
Ook al zal de reis zwaar gaan worden, ik weet zeker dat ik mezelf daar wel ga redden. En ik heb nu al zulke enorm leuke plekken en activiteiten bedacht, het kan niet anders dan dat ik mijn ogen uit kijken en daar vol trots rond ga lopen. Ik zie het helemaal voor me: ik word wakker om een uur of 8, loop 10 minuten om bij het strand aan te komen waar ik rustig wakker word met een koffietje. Ik vervolg mijn dag met een museum, een natuurpark of een markt. En aan het einde van de dag zal ik nieuwe vrienden hebben gemaakt en zal ik zonder het gevoel van eenzaamheid de dag beëindigen. Ik verlang naar de zon, het strand, een nieuwe omgeving en naar het doorbreken van die vicieuze cirkel die mij hier nooit goed heeft gedaan.
