Van schiphol naar Shanghai en uitEINDELIJK in Melbourne
De eerste vlucht zit er op en ik kan je vertellen het besef van vertrek kwam echt wel, alleen helemaal aan het einde. De hele dag zat ik zonder stress te wachten tot we naar het vliegveld zouden gaan. En toen dat het moment daar was dat we met de familie om de tafel zaten op Schiphol, toen kickte de stress in. “straks zit je 10 uur lang alleen in het vliegtuig. Erger nog straks ben je voor ik weet niet hoelang alleen aan de andere kant van de wereld.” Ookal zat ik vol met stress vond ik het wel heel fijn dat ik op deze manier afscheid van iedereen heb genomen. Stuk voor stuk iedereen gesproken en gedag gezegd. Tot aan de laatste poortjes waar ik het toch wel weer een beetje moeilijk kreeg. De stress van het alleen zijn was dan wel gesetteld maar nu sloeg de realisatie toe dat “alleen zijn” betekend afscheid nemen. Na een hele hoop traantjes te hebben gelaten ben ik heel stoer in me eentje achter de douane gaan zitten en gaan wachten tot het boarden begon.
In eerste instantie zat ik heel lang alleen op mijn rij stoelen. Tot dat er een hele schattige peuter en haar moeder naast mij kwamen zitten. Wat ergens wel heel chill was want nu bleef de middelste stoel zo goed als vrij. Ik was zo vermoeid van alle ontlading maar toch kon ik niet slapen. Dus heb ik alle lieve brieven die ik heb gekregen doorgelezen. En ja hoor, weer kwamen de tranen. Ik heb toch maar geprobeerd te slapen hierna maar ik denk dat ik in totaal 2,5 uurtjes heb gepakt. Dus voor mijn gevoel is het nu enorm vroeg, terwijl hier in china is het nu 15.00.
Ik heb in het vliegtuig echt wel even de knop omgezet dat ik dit gewoon ga doen. Alleen ik kwam hier in China aan en toen kreeg ik gelijk een reality check. Normaalgesproken word ik liefst niet aangesproken en loop ik maar gewoon stilletjes door. Daar dachten de mensen hier op de luchthaven anders over. Ik wist niet dat het hier zo streng was, mijn hele tas moest open, alles moest er uit. Daarna werd ik gefouilleerd en gescanned toen werd ik terug geroepen in het chinees want ja dat kunnen alle buitelanders wel verstaan. Maar ach ik mag niet klagen want als ik nu om me heen kijk, zie ik wel nogsteeds alleen maar de luchthaven maar ik kijk zo de landingsbaan op. Af en toe komen ze voorbij rollen terwijl ik hier lekker zit te klagen :).
De 2e vlucht ging een stuk beter, ik merkte dat ik echt slaap te kort had en daardoor me niet lekker voelde en in mijn hoofd ging zitten. Wat enorm onnodig is en dat zie ik nu echt wel weer in. Ik heb zo’n 5 a 6 uurtjes geslapen tijdens de laatste vlucht en verder gewoon lekker mijn serietjes enzo gekeken. Ik moet wel zeggen dat deze vlucht langer duurde, waarschijnlijk omdat ik nu echt uitkeek naar de bestemming. Eenmaal uit het vliegtuig ging alles ook heel soepel en snel. In het vliegtuig krijg je natuurlijk een incomming passengers card die je moet invullen en ik was heel bang dat ze me alles gingen vragen over wat ik had ingevuld. Achteraf gezien was dat nergens voor nodig want ze vroegen me telkens of ik alleen was, dan zei ik ja en dan kon ik zo doorlopen.
Uiteindelijk dus goed aangekomen, wel met een enorm slaap tekort maar verder prima. Ik heb heel snel last van te weinig slaap dus dat is ook niet gek. Nu aangekomen in Melbourne heb ik er zin in en kan ik er weer tegen aan! (als ik straks eenmaal een dutje heb gedaan).
