Eigenlijk heb ik al heel veel over Byron Bay gedeeld, maar toch wil ik mijn laatste dag ook nog even met jullie delen. Puur omdat Byron Bay zo leuk was, verdient het gewoon nog een extra blogpost, en omdat mijn laatste dag een verhaal op zich is. Die laatste dag was namelijk echt de Australië droom die ik in mijn hoofd had toen ik aan deze reis begon.

Ik begon de dag rond een uurtje of 9. Eerst lekker wakker worden aan het strand met een boekje in mijn hand. Na een tijdje keek ik op naar de zee en merkte wat op in het water. Er sprong een walvis uit het water! Bij de eerste sprong snapte ik niet helemaal wat er gebeurde, maar het gebeurde al snel weer. Snel pakte ik mijn camera om het vast te leggen. Nou is dat uiteindelijk niet helemaal gelukt. Filmpjes met superveel pixels en een vaag beeld waar je eigenlijk niet uit kunt opmaken wat er nou aan de hand is. Maar ach, ik heb toen heerlijk voor me uit zitten staren. Het was zó druk in het water met walvissen, echt niet te geloven.

Toen de tijd daar was moest ik toch echt opstaan en richting mijn surf les lopen. En ja dit was net als de andere 2 lessen gewoon zo leuk om te doen. Dit keer waren er echt heel weinig golven maar ik heb gepakt wat ik kon pakken. En tijdens deze les heb ik bij bijna elke golf die ik pakte wel gestaan. Misschien niet voor heel lang maar ik heb wel echt gestaan. Eigenlijk was deze les vooral gezellig lullen met de instructeur zo ben ik er achter gekomen dat de monarch butterfly een enorme migratie heeft in California, waar hij vandaan komt. En dat er niet alleen walvissen maar ook dolfijnen en schildpadden te zien zijn in het water hier. Bij deze les was ik alleen samen met een Japanse jonge die gebrekkig Engels kon. Dus dat was lastig communiceren maar ik heb mijn best gedaan. Maar ja wat ik zeg de les was dus vooral op het bord hangen en walvissen spotten.

Na de les ben ik terug gelopen richting het hostel om mijn tas in te pakken. Toen ben ik toch  maar even op bed gaan liggen omdat ik aardig vermoeid was van de afgelopen dagen. toch heb ik mijzelf uit bed weten te krijgen om verder te gaan met de dag. Ik zat heel erg in twijfel om een fiets te huren. Aan de ene kant wilde ik een fiets huren zodat ik snel van de stad door het donker naar huis kon komen maar aan de andere kant vond ik het heel eng om de fiets daadwerkelijk te huren. En ook vond ik het eng om te gaan fietsen hier. Ze hebben hier bijna geen fietspaden en als ze er wel zijn lopen ze uiteindelijk uit op de stoep. En er loopt hier 1 hele lange drukke weg waar ik langs moet, ik wist niet of ik hier op zou moeten fietsen, hoe kan ik nou weten wat er word verwacht van een fietser hier? Na veel gezeik in mijn eigen koppie heb ik me maar gewoon aan het meest logische over gegeven en heb ik de fiets gehuurd. Hoe dom dat je dingen niet zou doen puur omdat t eng is. Na de eerste paar meter werd ik er even aan herinnert dat het geen Nederland is, het stuur stond half op stuurslot maar was zo vast geroest, er zat geen bel op oh en het leukste de remmen stonden zo afgesteld dat ik kon knijpen wat ik wilde maar er gebeurde vrij weinig. Gelukkig ben ik een heel ervaren fietser dus ben ik veilig in de stad gekomen.

Hier begon ik aan een looproute richting de vuurtoren. Een route die eigenlijk maar zo’n 2 km lang is, maar ik heb er een heerlijke tocht van 8 km van gemaakt. Ik had namelijk mijn Google Maps ingesteld op “start vuurtorenroute”. Bij aankomst van waar Google Maps me heen had gestuurd, moest ik dus nog beginnen aan de echte looproute. Op zich niet heel erg, ik vind het lopen echt niet vervelend. Alleen toen het donker werd en ik naar huis wilde, vond ik het wel mooi geweest. Toen dacht ik wel even bij mezelf: “Waarom heb ik dit niet gefietst?”

Maar ach, de echte looproute naar de vuurtoren was enorm mooi. Je loopt door een soort park omhoog met enorm steile trappen. Af en toe heb je een uitkijkpunt dat over het water uitkijkt op de stad. En ook hier heb ik walvissen gespot! En dit keer zelfs een heleboel dolfijnen. Hoe vet dat ik dit echt kan meemaken zonder er extra moeite voor te hebben gedaan? Ik heb namelijk geen tour of boottocht geboekt puur voor het spotten van de dieren.

Eenmaal echt boven aangekomen, volledig buiten adem, kreeg ik het mooiste uitzicht van de week te zien. De volledige kustlijn van Byron Bay, een beginnende zonsondergang en niet te vergeten de dolfijnen die af en toe boven kwamen. Hier heb ik een hele tijd gezeten samen met mijn aardbeitjes en chocolate chip koekjes, totdat het echt donker werd.

En toen begon de tocht weer naar beneden. Elk weldenkend mens zou gewoon dezelfde route teruglopen, maar ik zag op Google Maps dat de route rondliep, dus ik dacht: dan loop ik hem ook rond af. FOUT! De weg liep inderdaad rond, maar het was een autoweg. Heel misschien ben ik per ongeluk achter wat mensen aangelopen die hun auto langs die weg geparkeerd hadden. Uiteindelijk ben ik dus langs de weg naar beneden gelopen. Wel veilig uiteraard, ik had mijn zaklamp aan en liep aan de andere kant van de reflecterende palen.

Maar oh mijn god, wat een ervaring weer. Ik dacht er wel aan om terug te lopen, maar heb dit gewoon niet gedaan, want toen de weg echt een autoweg werd, was ik al over de helft. En ik kan je vertellen: ik was aardig moe. Uiteindelijk de dag overleefd, veilig bij de fiets gekomen en toen ook nog veilig naar het hostel kunnen fietsen.