K'gari island de beste dagen tot nu toe
Ik gok dat dit een lange blogpost wordt, dus settle in and grab a snack!
Ik ben vanaf Brisbane richting Rainbow Beach gegaan. In Rainbow Beach slaap ik één nacht, een korte nacht want ’s ochtends gaat mijn wekker om 6 uur. Die dag was namelijk het begin van mijn K’gari eiland tour. Even de backstory van het eiland. K’gari is het grootste zandeiland op de wereld en het staat bekend om een aantal dingen: het heeft meerdere zoetwaterplassen, een 75 mijl lange zandsnelweg, het heeft een unieke natuur met een regenwoud dat groeit op zand, en er lopen unieke dieren rond. En de betekenis van het eiland voor de mensen hier is enorm. K’gari betekent ‘paradijs’ in de taal van de inheemse Butchulla-bevolking, het heeft veel spirituele en historische waarde voor hen. Even kort gezegd: dit eiland is dus enorm mooi en heeft een rijke geschiedenis.
Terug naar mijn day to day. De eerste dag moesten we dus verzamelen voor een briefing over alles wat we konden verwachten. Gelukkig had ik een meid in mijn kamer die dezelfde tour ging doen, dus we gingen samen naar de briefing. Als ik alleen had moeten gaan, was ik echt zo veel banger geweest; er zaten namelijk 90 mensen in de ruimte. Gelukkig bleek dat de groep van 90 nog werd opgesplitst in 3 verschillende groepen! Briefing achter de rug, nu konden we eindelijk de auto’s in en echt beginnen aan de tour. In mijn auto zaten een Duits koppel, een geweldig leuk Nederlands koppel, Abigail de Engelse meid uit het hostel, Eli een Engelse jongen en de tourguide. Wij zaten namelijk in de lead car. Wat betekent dat wij altijd voorop reden en alle beste informatie kregen!
We begonnen de dag met chillen bij Lake Wabby. Om hier te komen, moesten we een half uur lopen door het regenwoud en zelfs een deel wat leek op een woestijn. Bij Lake Wabby heb ik pas echt gepraat met de mensen waarmee we op tour waren, wat al echt heel gezellig was. Na het meer zijn we doorgereden richting een pub waar we wat wraps hebben geluncht, onze spullen konden uitpakken en even konden uitrusten van de vroege morgen. Ik ben dan ook heerlijk op het strand gaan liggen met een hele groep tijdens de zonsondergang. Ik moet zeggen, dit was wel echt nog redelijk ongemakkelijk, maar al wel gezellig. We sliepen echt op een soort camping; je moet het zo zien, er hing een soort schaduwdoek boven 6 tenten waar we met 12 sliepen. Er was een container met 4 toiletten voor de vrouwen en mannen en 1 container met 6 gezamenlijke douches. En de hangout plek was de keuken met picknicktafels en een kampvuur waar we ’s avonds dan ook met heel veel hebben gezeten. Hier merkte ik wel dat het heel makkelijk is om te blijven praten tegen alleen de mensen van je eigen auto. Dus dag 1 heb ik nog steeds ervaren als eng omdat je toch met zo veel mensen bent. Sommige mensen zijn zo uitbundig en andere totaal niet, dus het is gewoon heel makkelijk om dan te blijven hangen bij de mensen die je al een beetje kent. Maar ja, pluspunt: ik heb al wel zo’n 7 mensen ontmoet waarvan ik echt de naam heb onthouden en waarmee ik heel gezellig heb kunnen lullen.
Dag 2 was DE dag. De dag begon al heel gezellig met het groepje mensen dat ik verzameld had: Mirre, Lucas en Abigail. We gingen enorm vroeg ons nest uit om de zonsopgang te zien vanaf het strand. Verschrikkelijk vroeg, dus ik heb daar echt wel even bij moeten komen. Ik had de fout gemaakt terug in bed te stappen toen we om half 6 terug naar de camping liepen, dus ik werd nog vager wakker. Dus het was een heftige morgen, maar alsnog heel gezellig!
De eerste stop zou Eli Creek zijn, een soort mini zoetwaterrivier die uitloopt op de zee. Alleen, onderweg stuitten we op een vliegtuig op het strand. Mikey (onze guide) vroeg heel casual wie er allemaal wel mee zou willen vliegen. Blijkbaar is het onderdeel van de tour, maar we waren hier gewoon niet over gebriefd. Natuurlijk wil je dan meevliegen! Hoe ziek is dat, dat je voor €45 zo spontaan in een vliegtuigje kan stappen en over het eiland kan vliegen? Dit is niet alleen een tering goed verhaal, maar dit was zo enorm mooi en indrukwekkend om te doen. Als je op het eiland loopt, verwacht je niet dat het zo bebost is en dat de natuur er zo mooi uitziet. Ik heb het idee dat omdat je zulke bijzondere dingen meemaakt met de groep, dat je daardoor ook steeds closer wordt. Want vanaf hier was het echt alleen maar gezelligheid.
Toen we uiteindelijk aangekomen waren bij Eli Creek, kregen we opblaasbanden waarmee we door de rivier konden drijven. De stroming was niet hard; als je door de rivier liep, was je waarschijnlijk sneller dan wanneer je in een band zat. Maar de banden waren gewoon echt heel grappig om te doen. Ook hier heb ik in eerste instantie vooral met mijn clubje van 4 heel veel lol gehad, maar er druppelden steeds meer mensen bij de groep.
Omdat we al zo vroeg op waren, was ik echt wel uitgehongerd. Gelukkig zijn we toen teruggegaan naar ’t kamp om te gaan lunchen, weer die wraps. En hier heb ik mijzelf gewoon uit mijn bubbel gedrukt. Er was relatief weinig plek om te zitten rondom de mensen waar ik comfortabel bij was, dus heb ik het initiatief genomen om de mensen waarmee ik toen was mee te nemen naar een andere groep mensen uit onze tour die ik nog niet had gesproken. Heel eerlijk, dit klinkt weer als niets, maar ik heb dus én de leiding genomen van een groepje mensen dat ik niet ken, én ik ben op andere mensen afgestapt; ik zou zeggen dat je dat progressie noemt! Het was een groepje van 3 Oostenrijkse jongens die er heel intimiderend sociaal uitzagen. Wat ook wel zo bleek; wij hebben hier zo gezellig zitten praten met z’n allen, niet te doen.
Maar ’t mocht niet lang duren, want we moesten al weer door naar de Champagne Pools. Dit zijn natuurlijke rotszwembaden en door de golven over de rotsen die zorgen voor de bubbels in het water heeft het zijn naam gekregen, ‘champagne pools’. Alleen door een storm in april is er op het hele eiland zo veel zand verzakt of juist aangespoeld. Mikey zei dat in mei de champagne pools niet eens meer water hadden omdat er zo veel zand was aangespoeld. En nu was het dan ook nog maar zo diep dat je er tot je knieën in kon staan. Maar ook dit was weer zoiets moois om te zien, hoe de natuur in zijn werk gaat. Ik heb het idee dat ik op dit punt mijn eigen groepje aan gekken heb samengevoegd, want we gingen met z’n allen, in het diepste deel, ons zelf ingraven in het zand en proberen eruit te springen. Zoiets doms, maar zo grappig! Ik heb het idee dat hoe dommer je kan doen binnen een groep mensen, hoe leuker het kan zijn. Oh, en niet te vergeten: hier hebben we zelfs weer wat walvissen gezien! Dit blijft zo indrukwekkend, niet normaal.
Helemaal vermoeid stapten we weer de auto in en gingen we terug naar het kamp waar we ook nu weer naar het strand zijn gegaan en tijdens zonsondergang hebben zitten kijken naar alle jongens die aan het voetballen waren. En op dit punt had ik het idee dat de groep wel echt meer één groep was, in plaats van dat iedereen bij zijn eigen mensen bleef.
’s Avonds weer heerlijk gegeten bij het kampvuur, waar ik wel echt weer heel erg inkakte. Wat ook logisch is, want ja, ’s ochtends vroeg opgestaan voor de zonsopkomst en dan de hele dag maar sociaal zijn, ja, dat zuigt gewoon energie. Door de vermoeidheid sloeg ook weer de stress een beetje toe, dit was namelijk de laatste avond en morgen zijn we weer allemaal in ons eigen hostel en gaan we allemaal onze eigen kant op. Al deze mensen ga ik niet meer zien waarschijnlijk, dus ik wilde echt heel graag door de vermoeidheid heen zetten en de laatste avond nog even gezellig zijn.
Wat de beste keuze is geweest, want ik ben toen met een hele groep richting het strand gegaan om de sterren weer te bekijken. Ik had zo veel spijt dat ik geen goede camera of wat dan ook had om een foto te kunnen maken van de sterren; er is hier zo weinig lichtvervuiling dat je zo veel kan zien, dat is niet normaal. Op het strand hebben we echt in een soort kringetje gezeten met een stuk of 6 en maar gewoon zitten praten over van alles. Op een gegeven moment werd het alleen zo koud dat we echt in elkaar moesten kruipen om het warm te krijgen, wat natuurlijk heel gezellig is, maar niet heel chill. Dus hebben we besloten om toch maar rond het kampvuur te gaan zitten, echt tot 11 uur ’s avonds! En als je mijn afgelopen berichten een beetje hebt gevolgd, weet je dat dat een uitzondering is. Maar het was gewoon zo gezellig. Ik heb vooral met Nick, een van de Oostenrijkse jongens, zitten praten over van alles. De gesprekken gingen van raadsels naar het reizen tot de sterren. Nick is deze hele avond bezig geweest om mij over te halen de Whitsundays tour te doen, want hij staat nu niet in mijn strakke planning, maar ik wil het wel doen eigenlijk. Maar ik denk dat ik daar later meer over moet vertellen 😊. Deze avond heb ik vooral besteed aan het verzamelen van leuke mensen om mee te nemen naar de zonsopkomst van de volgende ochtend.
s Ochtends zijn we dan ook met bijna iedereen weer op het strand gaan zitten. Ik heel schattig onder mijn kleedje met Nick, Abigail ernaast en daarnaast Lucas en Mirre, de belangrijkste mensen van deze trip. De rest van de mensen zat in een rijtje voor en achter ons, wat het dus echt heel cosy maakte. En deze zonsopkomst was zo veel beter en mooier dan de dag ervoor. De Oostenrijkse jongens filmen hun hele reis, dus we hebben zelfs een video voor hen opgenomen terwijl we met een groep van 15 ofzo richting de zon rennen tijdens de zonsopkomst. Mikey had ons van te voren gezegd om 6 uur klaar te zijn, uiterlijk half 7, zodat we dan weg konden gaan. Zelf kwam hij aangelopen om 7 uur; hij zei dat hij ons dubbel had gemanipuleerd om ervoor te zorgen dat we om 7 uur klaar zouden zijn, hij had al verwacht dat niemand op tijd zou zijn.
Jammer genoeg was dit al de laatste dag en dus ook de laatste activiteiten. We gingen eerst richting het scheepswrak, waar we met de hele groep en de auto’s foto’s hebben gemaakt. En daarna zijn we doorgereden naar Lake Mackenzie, een enorm groot meer waar vroeger niemand in mocht zwemmen omdat het werd gebruikt voor spirituele rituelen. Gelukkig mag je er tegenwoordig wel in zwemmen; ik denk dat ik de dagen niet had overleefd als ik niet elke dag op zijn minst 1 keer het water in kon. Ook hier hadden we niet heel lang, want we moesten door naar de allerlaatste plek: Central Station Rainforest. Waar we een laatste wandeling hebben gemaakt langs een hele belangrijke rivier. Vroeger werd de rivier gebruikt om kinderen in te baren. Mannen waren dan ook niet toegestaan om in de buurt van de rivier te komen. Ik vind het zo gaaf om te horen wat de inheemse bevolking vroeger met hun land deed. Het voelt gelijk een heel stuk meer dan alleen maar een stuk grond met hele mooie natuur.
Dit deel vind ik echt verschrikkelijk, maar het was het einde van de tour. Tijd om afscheid te nemen van alle mensen en weer alleen je eigen pad te gaan volgen. Gelukkig had ik van tevoren een beetje gepeild wie weg zou gaan en wie in de buurt zou blijven voor de nacht. Ik had zelf namelijk nog een nacht geboekt in hetzelfde hostel als voor de tour. Een heel aantal mensen bleven nog wel in de buurt, maar jammer genoeg niet alle leuke mensen. Lucas en Mirre bijvoorbeeld, zij reizen in een gehuurde camper en gingen er gelijk vandoor op naar de volgende camping. Maar dit was echt wel even slikken. Dit vond ik echt verschrikkelijk, want zij waren in zo’n korte tijd zulke goede vrienden van mij geworden, dat je gewoon bijna vergeet dat je aan de andere kant van de wereld zit en alleen reist. De tour voelde meer als een soort schoolreisje dat veel te kort heeft geduurd. Maar ja, ik weet zeker dat ik een aantal van de mensen nog ga zien, of dat nu in Australië is of in Nederland, ik zorg er wel voor dat ik de mensen nog tegen kom!
Korte samenvatting: de tour was geweldig! Ik heb zulke leuke mensen ontmoet, waaronder een aantal die ik de komende tijd nog ga ontmoeten op andere plekken. Het eiland zelf is zo ontzettend mooi en rijk aan geschiedenis. Ik had echt wel de hele dag kunnen luisteren naar Mikey die over het eiland vertelde. De tour heeft veel te kort geduurd, maar ja, dat gebeurt als je het naar je zin hebt. Ik heb het idee dat dit best een keerpunt kan zijn geweest voor mijn sociale bubbel. Hoe ik normaal gesproken alleen wilde reizen en niet echt met mensen in contact wilde komen, zo wil ik nu juist mensen ontmoeten en heb ik ook het idee alsof het veel makkelijker gaat zijn vanaf nu.