Goeiemorgen lieve mensen, dit keer geen bericht over de plek waar ik ben geweest maar meer een algemene post. In de maand dat ik hier nu ben heb ik zo veel mee gemaakt al. Ik heb zo veel geweldig leuke mensen ontmoet waar ik ondertussen ook al weer afscheid van heb moeten nemen. En daar wilde ik even over vertellen. Toen ik de reis startte verwachte ik een solo reis, wat in mijn ogen inhoud: elke dag lekker je eigen ding doen ik je eentje. Maar tijdens een solo reis maak je natuurlijk vrienden en omdat je elkaar maar zo’n korte tijd kan spreken word je heel snel hele goede vrienden. Dat is een klein dingetje wat ik niet had bedacht. Ik heb het gevoel dat ik mijn reis zo strak had geplanned dat ik dacht dat ik geen tijd zou hebben om echt mensen te ontmoeten. Tuurlijk je praat elke dag wel met nieuwe mensen maar dat is oppervlakkig.

Toch heb ik al we een aantal echt goede vriendschappen ontwikkeld. Neem bijvoorbeeld de afgelopen dagen, Sinds Airlie Beach ben ik met de zelfde groep jongens geweest. In Airlie beach kwamen we samen op 1 oktober wat betekend dat we vandaag dus een week echt samen zijn geweest. Ik heb de jongens ontmoet tijdens de K’gari island tour, 3 jongens uit Oostenrijk die echt de definitie zijn van een sociale vlinder. Dat is wat mij dan ook aansprak in de jongens en de reden waarom ik op hen ben afgestapt. Tijdens de K’gari tour was t gezellig maar oppervlakkig maar sinds Airlie is het in elk geval voor mij zo snel gegaan. We hebben echt elke avond samen gespendeerd met nog een aantal anderen die we hadden ontmoet op K’gari. En aan t einde van Airlie zijn de jongens een andere meid en ik samen de boot op gestapt om de Whitsundays tour te doen.

Het is zo moeilijk te omschrijven hoe het is om hier vrienden te maken. Het voelt namelijk alsof je iemand die je net een paar dagen kent, al een jaar kent. Ik ben heel snel heel close geworden met Nick, de jongen die mij ook had overtuigd om echt mee te gaan naar de Whitsundays tour. Omdat je maar zo weinig tijd samen hebt lopen emoties ook snel op, in mijn ervaring op zijn minst. Vanaf Airlie Beach heb ik dan ook een aardige crush ontwikkeld op Nick. Ik heb het gevoel dat Nick voor mij de wereld van alleen reizen een beetje heeft geopend. Je hoeft niet alleen te zijn tijdens solo reizen. Doordat ik mee ging met de Whitsundays tour heb ik mijn hele planning om moeten gooien, ik had geen slaap plekken meer geregeld, geen bussen, helemaal niks. Maar omdat de jongens mij zo in de groep hebben ingesloten is het allemaal heel snel gefixt. Na de boot ben ik met hen mee gegaan, heb ik bij hen mogen slapen. De jongens reizen namelijk per auto met 2 roof tenten, en ja daar mocht ik dus gezellig bij komen liggen. Na 2 nachten samen te hebben geslapen is Nick weer richting huis gevlogen. Wat mij al aardig zwaar viel, want zoals ik al zei, alles gaat zo snel in zo’n korte tijd dat elke band die je legt zo veel sterker voelt dan wanneer je thuis hetzelfde aantal dagen samen zou spenderen. Sinds gister was is dus alleen met Moritz en Clemens. Ik moet eerlijk toegeven dat ik had verwacht dat het nu wat meer ongemakkelijk zou zijn. Maar niets was minder waar de jongens hebben mij zo het gevoel gegeven alsof ik 1 van hen was. De afgelopen 2 dagen waren net zo gezellig als daarvoor alleen had ik wel sterk het idee dat Nick miste.

Nu is het moment aangekomen dat ik weer echt alleen ben. Ik zit weer in een hostel in mijn eentje, slaap weer alleen, moet straks alleen eten en alle activiteiten zijn weer solo vanaf nu. Wat me op dit moment echt enorm hard valt. De jongens zijn net 2 uur weg en ik ben echt een emotioneel wrak, wat zo onnodig is want het hoort bij solo reizen. Maar het laat vooral zien dat mijn laatste weken zo ongelofelijke gezellig zijn geweest dat ik nu gewoon zo enorm verdrietig ben dat dat over is. Tuurlijk vind ik het solo reizen leuk, maar het maken van vrienden en het delen van je reis is zo veel leuker. Dat erken ik nu echt wel dus ik ga me zo veel mogelijk open stellen om dit weer te kunnen vinden. Maar heel eerlijk, de jongens waren echt wel een unieke ervaring voor mij.  Ik denk dat omdat zij de eerste waren waarmee ik oprecht samen ben gaan reizen dat het daarom een speciale gaat blijven. Voor hun zal het allemaal wel mee vallen maar zij reizen al jaren en hebben al zo veel mensen ontmoet. Voor mij is het nieuw en zal deze ervaring altijd blijven hangen.

Tot nu toe vind ik dat ik het dus enorm goed doe. Ik bedoel kijk naar mijn eerste berichten en kijk naar nu. Ik ben vrienden aan t maken, zulke gave ervaringen aan het opdoen en het aller belangrijkste, mijn geestelijke gezondheid is er zo veel op vooruit gegaan tot nu toe. Ik ben trots op mijn vooruitgang en tuurlijk horen er dan dagen bij zoals vandaag waar ik een emotioneel wrak ben. Maar er zit een legitieme reden achter, zoals nu dat ik mijn vrienden mis. Heel eerlijk toen ik nog thuis was ben ik tegen iedereen vaag geweest over wanneer ik nou naar huis zou komen, maak ik het jaar vol of kom ik terug na 3 maanden of wanneer dan ook. Ik was zo vaag omdat ik achteraf gezien onbewust, heel bang was dat ik het hier niet alleen zou redden. Hoe eng is het dat je naar de andere kant van de wereld gaat, alleen en zonder enig idee wat je echt kan verwachten. Ik ben als de dood voor verandering en nieuwe dingen, 2 dingen die je hier dagelijks tegen komt. Maar we zijn nu een maand verder en kijk naar hoe ik het doe. Ik heb al zo veel gave dingen gedaan en dan heb ik het nieteens echt over de activiteiten maar meer over het sociale aspect. Aan het eind van de dag doe ik het wel allemaal maar gewoon! Love that!