🍃Cairns, Tablelands en de Daintree🌴
Vanuit Townsville ben ik alleen in de bus gestapt richting Cairns. Wat veel erger leek dan dat het uiteindelijk was. De enige dag dat ik echt alleen was, was de dag van de bus. En dat vond ik echt wel weer even lekker. Ik kon gewoon lekker pitten, even schrijven, dingetjes updaten en gewoon in mijn eigen bubbel zitten.
Ik had eigenlijk niets meer in Cairns geregeld: geen hostel, geen activiteiten, helemaal niets. De dag voordat ik die kant op kwam, heb ik de Belgische meiden die ik had ontmoet op de Whitsundays een berichtje gestuurd om te kijken in welk hostel zij zaten. Zo zat ik in elk geval in een hostel met leuke mensen en dan weet je zeker dat je weer een beetje aanspraak hebt als je het wilt. Toen ik de meiden berichtte, belde één van hen mij om te vragen of ik één van hun bedden over wilde nemen voor minder dan dat die online aangeprezen stond. Wat bleek: zij hadden drie bedden geboekt, maar een upgrade gehad, waardoor twee van de drie bedden in een privékamer zaten en één in een dorm. Alleen de twee bedden in de privékamer waren geen twee eenpersoonsbedden, maar één tweepersoonsbed en één enkele. Ze hadden dus een bedje over, want ze wilden natuurlijk met zijn drieën op de privékamer. Zodoende had ik mijn slaapplek voor de komende zes nachten geregeld.
Toen ik aankwam, werd ik door alle drie onthaald en begeleid naar mijn kamer. Echt een verschrikkelijke kamer in het begin, maar goed, ik mocht niet klagen, want hij was goedkoper dan normaal. Het was een kamer voor tien personen en ik denk dat de eerste nacht er zo’n zes mensen sliepen. Ik was natuurlijk moe van het reizen, dus ben redelijk vroeg mijn bedje ingedoken. In eerste instantie kwam ik aan in een lege kamer. Toen er eenmaal mensen binnenkwamen, bleek dat ze elkaar allemaal al kenden, want het eerste wat ik hoorde was: “Hey… Do you still have some weed?”. Wat prima is, maar dat schetst al wel een beeld van wat voor mensen er in mijn kamer zaten. Toen iedereen de kamer weer uit ging om die joint te gaan roken, bleven er twee achter die dachten dat het een goed idee was om te gaan flikflooien terwijl ik in de kamer lag en een andere gast om de tien minuten van buiten naar binnen liep. Oh, en helemaal vergeten: ik voelde me die avond weer alleen, ook al had ik de meiden nu weer. Geen idee wat het was, waarschijnlijk gewoon vermoeidheid, maar ik heb in bed een klein traantje gelaten en toen ik merkte dat er meer op de kamer waren, ben ik die traantjes toch maar even bij de douche weg gaan spoelen. Dus ja, geweldige eerste avond!
Als ik het zo opschrijf, klinkt het echt als een helse reis. Maar je moet in je achterhoofd houden dat zulke avonden horen bij het reizen en vooral bij het hostelleven. Soms heb je even een avondje dat het je weer te veel wordt. Maar ik kan je vertellen: het blijft bij een avondje. Ook nu werd ik de volgende ochtend weer wakker met enthousiasme voor wat de dag zou brengen. Soms moet je het er gewoon even uit slapen.
De eerste echte dag in Cairns ben ik samen met Amelie, een van de Belgische meiden, de stad gaan verkennen. We begonnen de dag met een acaí bowl, iets wat we beiden nog nooit hadden gehad. Dit is zó lekker! Ik had een acai bowl met havermout, kiwi, aardbei, banaan, honing, sinaasappel, kokossnippers en nog meer random shit wat het heel goed maakte. Nooit verwacht dat ik in Australië een gezondere leefstijl zou ontwikkelen, maar ik eet hier zoveel fruit, groente en andere goede dingen.
Het was heel gezellig om even gekletst te hebben en elkaar gewoon nog wat beter te leren kennen. Als je met één persoon op stap bent, is het echt een beetje alsof je op een blind date bent, want je kent elkaar amper en moet dus het ‘leren kennen’-deel in zo’n kort mogelijke tijd proppen, omdat je aan het reizen bent en dus maar kort samen kunt zijn. De ‘date-dag’ met Amelie was enorm gezellig. We zijn na het ontbijt door de winkeltjes gelopen. Uiteindelijk stuitten we op een art gallery waar we natuurlijk even naar binnen moesten. Na de gallery zijn we doorgelopen om de huurauto op te halen voor de dag erna. De meiden waren van plan om met de auto richting the tablelands te rijden en daar van waterval naar waterval te hoppen, en ze hadden mij mee gevraagd. Hoe leuk! Hoe gek om te beseffen eigenlijk: ik heb de meiden ontmoet op de Whitsundays, twee dagen gezien en nu een bed van hen gekregen met korting en een dagje uit met hen gepland. Heel gek hoe makkelijk het is tijdens deze reis om mensen te leren kennen en leuke dingen mee te ondernemen. Het klinkt als zoiets kleins, maar ik had gewoon echt niet verwacht dat het zo makkelijk kon gaan.
Het ophalen van de auto ging moeizaam en toen de andere twee meiden van hun boottour terugkwamen, moesten zij het toch echt fixen. Amelie en ik zijn toen doorgegaan om boodschappen te doen voor het avondeten. We hadden namelijk gepland om samen met de jongens te eten, die waren die avond namelijk ook weer in de buurt. Na een heerlijke Mexicaanse maaltijd gekookt en gegeten te hebben, zijn we weer redelijk vroeg het bedje ingekropen. De wekker ging namelijk weer om 6:30 uur.
De dag van de Tablelands – dit was echt weer een ervaring waarvan ik heel blij ben dat ik hem niet ben misgelopen. Uiteindelijk waren we met vijf meiden: Amelie, Eva, Luna (de Belgische meiden) en Donna en ik (de Nederlandse kant). We hebben de hele dag in de auto Nederlandse muziek lopen streamen en mee lopen blèren, wat de dag nog zoveel gezelliger maakte.
De eerste stop was Crystal Cascades, een rivier met een laag lopende waterval. Hier hebben we even gechilled en gezwommen. Daarna zijn we doorgereden naar The fig tree cathedral, een enorme vijgenboom. Maar als ik zeg enorm, dan kun je nog niet bevatten hoe groot deze boom is. Blijkbaar heb je zo’n veertig mensen nodig die hand in hand rondom de boom moeten staan om de omtrek van de boom volledig te bedekken, veertig mensen! Stop nummer 3 was een heel schattig koffietentje aan het water. Na een echt wel héle goeie koffie, zijn we weer doorgegaan. Ik moet even eerlijk bekennen dat ik niet meer weet in welke volgorde de volgende stops waren. Mijn telefoon was leeg en ik heb dus geen foto’s met een tijdlijn of wat dan ook. Maar ik gok dat we eerst mijn hoogtepunt van de dag hebben gedaan. De Millaa Millaa falls, een enorme waterval. Ik had in mijn leven alleen nog maar de Loenense Waterval gezien. Nou weten we allemaal dat die natuurlijk nergens op slaat en de naam waterval eigenlijk niet verdient. Maar dan is het zo indrukwekkend als je voor het eerst voor een waterval staat die gewoon, weet ik veel, hoeveel meter hoog is. Een waterval die oprecht van een rotswand naar beneden komt gevallen. Ik heb echt mijn ogen uitgekeken! Ook hier moesten we natuurlijk het water in en zijn we zelfs door de waterval heen gezwommen. Wat pittig lastig is, want het water komt met een aardige vaart naar beneden gekletterd en je ziet gewoon niets door het water.
Na de waterval zijn we wezen lunchen bij een meer waar ook krokodillen in zwemmen. Maar je raadt het al, dat hield ons niet tegen om daar ook even het water in te gaan. Hier kwamen we Mo en Clem weer tegen en zijn Amelie, Eva en ik van een teringhoge boom het water in gesprongen, omdat Mo het voorstelde. Nooit gedacht dat je zoveel adrenaline kunt krijgen van het springen uit een hoge boom. Na het zwemmen toch echt even heerlijk geluncht met broodjes, hummus en komkommer. En toen als laatste naar de Josephine Falls, wat een waterval is, maar ook een natuurlijke glijbaan. Heel leuk om een keer gedaan te hebben. Je glijdt letterlijk van een steen over het water zo de rivier in. Op dit punt had ik zoveel energie verbruikt dat ik te vaag was om na te denken. Dus na één keer glijden ben ik lekker langs de kant gaan drijven tot de rest er ook klaar mee was.
Ik was zo vaag dat, op het moment dat we weer in de auto zaten (al zo’n vijf minuten weg van de laatste spot), ik me toen pas realiseerde dat ik mijn waterfles had achtergelaten. Normaal gesproken zou ik zeggen: “Kut, dan maar een goeie vondst voor de volgende”. Alleen, ik heb hem de afgelopen dagen lopen bestickeren. Ik heb er een sticker op van Magnetic Island, een sticker uit de art gallery in Cairns en een sticker over solitude die Mo voor mij erop heeft geplakt, oh ja, en heel veel fruitstickers. Maar ik heb er nu dus echt waarde aan gehecht en ja, we moesten toch echt terug. Ik heb uiteindelijk 1,5 km hardgelopen omdat de looproute 750 m was naar het water vanaf de parkeerplaats. Hardgelopen! Ik denk echt dat ik ziek ben geworden, want hardlopen is niet iets wat je mij ooit zal zien doen. Maar ja, ik voelde me schuldig over dat we er nu langer over zouden doen om naar huis te komen. Maar goed, fles weer in bezit, eind goed al goed.
’s Avonds een makkelijke maaltijd gedaan in de Night markets en daarna toch nog maar even één drankje gedaan in een hostelbar om de dag goed af te sluiten. Eén drankje! We kunnen allemaal wel raden of dat éne drankje bij één bleef. Natuurlijk niet. Uiteindelijk heb ik de hele avond zitten lullen met een Nederlandse jongen uit Vlissingen, heerlijk even weer iemand uit de Randstad, geweldig, en twee Engelse jongens. Terwijl de andere meiden op de dansvloer stonden, maar ja, ik en een dansvloer gaan niet samen, dus dit was perfect. We hebben het wel heel netjes gehouden: we waren om iets over twaalven bij het hostel. Ik en Donna hebben heel misschien nog even een hele smerige, veel te dure midnight snack gemaakt, van die instant noodles waar je alleen maar heet water bij hoeft te gooien, weet je wel. En dat was de dag alweer; een drukke dag, maar zo enorm gezellig! Heel chill om gewoon een hele dag bijna alleen maar Nederlands te spreken en dus niet na te hoeven denken over hoe je iets moet zeggen.
Dag nummer 3 in Cairns was een beetje een kopie van dag nummer 1. Daniel, Donna, Anouk (een random meid die we leerden kennen in de shuttle) en ik begonnen met een acai bowl in de stad. Toen zijn we richting Rusty’s market gelopen, een groente- en fruitmarkt, maar ze hebben ook wat sieradenkraampjes. Hier hebben we te lang rondgestruind. Het waren denk ik echt maar vier kraampjes met sieraden en toch kregen we het voor elkaar om er gewoon anderhalf uur te hangen. Toen we eindelijk de uitgang hadden bereikt, zijn we richting de winkel gegaan om boodschappen te doen voor het avondeten. Na heel veel zwerven hadden we eindelijk het hostel weer bereikt en zijn we even gaan zwemmen, wat de eerste keer was – echt erg eigenlijk. Daarna heerlijk gekookt en weer dezelfde avondroutine als elke avond begonnen: koken met zijn allen, eten, afwas, kaartspelletjes en TimTams. Iets wat ik wel ga missen als ik in Perth ben, hoe simpel de avonden hier lopen en hoe erg het nu al voelt als normaal.
Dag 4 is niet bijzonder. Ik ben bezig geweest om een baan te vinden in Perth, maar daar ga ik nu niet verder op in. Ik gok dat ik hier een bericht an sich van maak, omdat het zoveel moeite kost tot nu toe. Dus ik gok dat ik er een geheel bericht over kan schrijven binnenkort. Hopen dat ik dan ook eindig met “yeay, ik heb een baan”, maar ja, nog niet dus
Dit was eigenlijk alles wat ik in Cairns heb gedaan. Want dag nummer 5 en 6 zijn in de Daintree, het regenwoud van Cairns. Eigenlijk zou ik alle dagen in Cairns zitten zonder plannen. Maar ja, toen kwam Mo naar me toe met dat zij nog één of twee nachten in de Daintree wilde slapen… en ik wilde toch eigenlijk nog wel heel graag een dagje met hen spenderen. Dus stelde Mo voor dat ik met hen mee kwam voor die éne of misschien twee nachten. Ik natuurlijk enorm enthousiast, dus besproken met Clem en daar gingen we dan op dag nummer 5.
We gingen uiteindelijk met zijn vieren die kant op, ook met Daniel. Dit was echt wel een heel gezellig groepje voor de laatste dagen samen! Op de heenweg zijn we gestopt bij een strand. Ik moet je heel eerlijk gezegd, ik heb geen idee welk strand, wat ik je wel kan vertellen is dat het wederom een mooi strand was. Daarna langs St. Mary’s Cathedral. Clemens wilde hierheen, omdat zijn moeder hier jaren geleden ook was geweest en tegen hem had gezegd dat hij hier moest stoppen. Het was al een mooie kerk, maar het verhaal van Clems’ moeder erbij vond ik echt heel schattig, dus deze plek pakte me wel echt!
Daarna even geluncht langs het strand, want ja, dat is wat je doet als je reist met je auto als huis en dus ook als keuken. Op het moment dat we weer wilden inpakken, begon het me toch een partijtje te hozen. Dus we hebben het even uitgezeten en hebben toen de reis weer voortgezet richting de camping. En ook hier bleef het niet lang droog, dus we hebben even heel lang lopen twijfelen of we niet ergens anders heen zouden moeten gaan of zelfs helemaal terug. Uiteindelijk zijn we toch gewoon gebleven en viel het allemaal wel mee. Ja, er was veel regen, maar boeie, we zijn niet van suiker!
De volgende ochtend hebben we tijdens het ontbijt besloten een croc tour te doen die vijftien minuten later ook echt startte. Dus na een snel ontbijtje dertig meter gelopen naar het water en op de boot gestapt. Heel leuk hoor, zo’n krokodillentour, maar als je erover na gaat denken: ik sliep op twintig meter afstand van het water in een tentje op de grond en de eerste krokodil die we spotten lag heerlijk te chillen in het water zo’n twintig meter verder. Heel eng als je erover na gaat denken, dus doe dat ook maar niet. Ik denk dat we zo’n vier zoutwaterkrokodillen hebben gespot tijdens de tour; grote, indrukwekkende beesten hoor.
Na de tour zijn we even een koffietje gaan doen aan de overkant van de camping en doorgereden richting The Daintree Discovery Centre. Het hoogtepunt van de Daintree voor mij. Je kon hier over bruggen lopen tussen de bomen van het regenwoud. Je kreeg van tevoren een audio-apparaatje en een boekje met alle info over echt alles. Ik heb hier mijn ogen uitgekeken, ik hou alleen nog maar meer van planten nu dat ik daar ben geweest. Maar ja, dit was maar een stop op de weg terug, dus we moesten door. Ik heb de hele dag uit het raam van de auto gehangen om maar de natuur van dichtbij te kunnen bekijken; ik kon er geen genoeg van krijgen. Plus, het weer was aanzienlijk beter vandaag, dus het was perfect. Als laatste nog een korte stop gemaakt bij een plantage die zelfgemaakt biologisch ijs verkoopt. De plantage verbouwt een bepaalde vrucht die nergens anders buiten de Daintree te vinden is en zij maken er dan ziek lekker ijs van.
En ja, toen waren we weer in Cairns. Het moment dat we voor het laatst samen zouden avondeten, spelletjes konden doen en daarna dus toch echt afscheid moesten nemen. Ik begrijp echt wel dat dit heel normaal is tijdens het reizen, dat je dus nieuwe mensen leert kennen waar je ook weer afscheid van moet nemen. Alleen ben ik gewoon een veel te emotioneel instabiel persoon daarvoor. Ik vind het al lastig om mensen binnen te laten en nu heb ik bij de psycholoog geleerd hoe ik dat moet doen. Alleen nu laat ik iedereen binnen en is het dus heel moeilijk als mensen weer weggaan. Nou vind ik wel dat ik het tot nu toe nog goed doe. Ik heb heel misschien waterige oogjes gehad toen ik in het tweede vliegtuig stapte en door mijn galerij aan het kijken was. Maar ja, dan vraag je er ook om als je teruggaat denken aan alle leuke momenten de afgelopen maand.
Kortom: Cairns was voor mij weer zoals het nieuwe normaal, ongepland. Maar ik heb ook hier weer enorm genoten! Cairns op zich is niet per se een stad voor mij, maar de natuur eromheen is zo indrukwekkend mooi! Ik ben heel blij dat ik dit samen met mijn nieuwe maten heb mogen bekijken. Zo onverwacht hoe de reis kan lopen, dat is echt niet normaal. Ik vind het enorm jammer dat ik nu iedereen weer achter heb moeten laten, maar aan de andere kant: bekijk het zo, het is tot nu toe zo makkelijk geweest om mensen te leren kennen. Dat gaat echt wel goedkomen in Perth!
