Ik ben in Cairns bezig geweest met het zoeken naar werk in Perth. Online werd al gezegd dat het je of heel makkelijk afgaat en je zo iets hebt gevonden, of echt totaal niet en je er lang mee bezig bent. Ik heb het idee dat ik er lang mee bezig ga zijn. Ik wil namelijk op het land werken om mijn 88 dagen af te ronden. Voor de mensen die het niet weten: om mijn tweedejaars visum te kunnen krijgen, moet je 88 dagen op het land of in de horeca gewerkt hebben. En nou vind ik horeca leuk hoor, maar ik wil de echte Australian experience, op het land tussen de diertjes of fruit plukken. Ik wil specifiek niet de horeca in, omdat dat iets is waar ik al bekend mee ben. Het lijkt me zo stom om achteraf over mijn reis te praten en dat mensen vragen: “Wat heb je voor werk gedaan?” en dat ik moet antwoorden met iets saais. Hoe saai is het als je je hele leven blijft hangen in één sector, ook al houd ik van de horeca. Het lijkt mij gewoon heel leuk om met nieuwe verhalen thuis te komen, met ervaringen die ik hiervoor nog niet had. En horeca is natuurlijk overal anders, maar het concept blijft hetzelfde. De agrarische sector daarentegen… ik heb nog nooit op een boerderij gewerkt, diertjes verzorgd of vruchten geplukt.  Alleen ja, het is gewoon niet zo makkelijk gevonden. Het gekke hier is ook dat je dat soort banen vindt via Facebook in plaats van online vacatures. Tot nu toe heb ik online gereageerd op alle vacatures die ik kon vinden. De eerste dag dat ik ermee bezig ben geweest, heb ik op zeventig vacatures gereageerd! Maar tot nu toe mag het niet baten.

Nu zit ik in Perth en ik heb de eerste paar dagen nog niets van de stad gezien, omdat ik zo hard op zoek ben naar een baan. Ik gun mijzelf gewoon niet de tijd om van een nieuwe stad te genieten, wat natuurlijk heel slecht is. Maar ik wil gewoon zo snel mogelijk een baan vinden. Ik kan nog wel een maand overleven zonder nieuw geld, maar ja, wil je dat terwijl je weet dat het eindpunt in zicht komt? Ik in elk geval niet. Ik heb ondertussen twee Facebook-posts uitgegooid, gereageerd op honderden vacatures en zelfs plantages en boeren gemaild die geen openstaande vacatures hadden. De manier van een baan vinden hier is heel apart. Normaal gesproken in Nederland zou je op een vacature reageren en dan hoor je binnen een paar dagen iets terug. Hier gooien ze wel vacatures eruit, maar reageren ze amper. De werkgevers hebben dan ook het liefst dat je met je cv binnenkomt lopen bij het bedrijf. Of wat een manier is onder de boeren en backpackers: Facebook-groepen. Werkgevers plaatsen een advertentie via een Facebook-groep gericht op hun doelgroep en tientallen backpackers reageren daar dan onder. Zo komen de meeste backpackers in contact met hun agrarische werk.

Even tussendoor voor de mensen die het niet weten: ik ben hier op een Working Holiday Visa, wat inhoudt dat ik hier een jaar lang mag reizen, leven en werken. De enige voorwaarde van dit visum is dat als ik een tweede visum zoals dit aan wil vragen, ik 88 dagen in de agrarische sector moet werken of dat in bepaalde gebieden werken in de horeca ook wordt goedgekeurd. Je hoeft dat soort werk niet te doen, maar als je je 88 dagen niet afrondt, dan mag je geen tweede jaar terugkomen op hetzelfde visum. Ik weet niet of ik oprecht een tweede jaar terug wil komen, maar ik wil er zeker van zijn dat als ik terug wil komen, dat het dan ook kan.

Nou moet ik zeggen dat het vinden van een baan mij aan de ene kant zwaar afging, maar aan de andere kant ook heel erg makkelijk. Ik heb het mijzelf heel zwaar gemaakt, omdat ik veel last had van de stress en het weer even moeilijk schakelen vond om weer alleen te reizen. Het zoeken van een baan voelde dus heel moeilijk en zwaar. Maar uiteindelijk heb ik een baan gevonden binnen een week. Door mijn Facebook-post die ik eruit had gegooid, ben ik benaderd door iemand die een huishoudelijke hulp zocht. Nou zou ik hier normaal gesproken al afhaken, maar toen legde hij uit wat ik zou moeten doen en wat ik ervoor terugkrijg. Mijn takenomschrijving is kort: koken, schoonmaken, de dieren eten geven en de eigenaar van het huis naar zijn afspraken rijden. Wat ik ervoor terugkrijg: een goed salaris, een eigen kamer en badkamer, ik mag de auto gebruiken en de benzine wordt betaald. Ik leef dan dus in een huis met een oudere meneer van 81 tussen alpaca’s en varkentjes. Ik weet niet wat jij vindt, maar dat klinkt mij toch aardig goed in de oren!

Ik ga vandaag die kant op. Ik ben wel redelijk gespannen, want ik heb echt een mooi plaatje voor ogen en ben heel bang dat het te mooi is om waar te zijn. Mijn bus vertrekt om 13:20 vanuit Perth richting Bunbury, waar ik word opgehaald door Blair, de oudere meneer met wie ik ga leven. Ik heb tot nu toe alleen nog maar contact gehad met zijn neef Oscar, die heeft mij dan ook aangenomen en mij alles uitgelegd. Oscar geeft mij wel een goed gevoel over de hele situatie, alleen ja, het blijft eng om straks bij vreemden in huis te zitten. Laat staan mijzelf te integreren in hun leven. Er komen genoeg twijfels in mijn hoofd, niet per se of dit wel de stap is of zo, maar meer over of zij mij wel goed genoeg gaan vinden voor het werk. Oh, en de twijfel over hoe ik de dagen in moet vullen: moet ik zelf bedenken wat er schoongemaakt moet worden? Moet ik zelf elke avond bedenken wat er gekookt moet worden, of is er een soort weekplanning? Tot nu toe weet ik echt wel bijna alles over de baan, maar er zijn gewoon een aantal dingen die je gaandeweg moet ondervinden, wat ik nu nog heel spannend vind omdat ik dus gewoon niet weet wat ik kan verwachten.

Ik ben wel heel blij dat ik deze baan heb gevonden. Hoe gaaf dat ik straks gewoon op een stuk land woon met plantagebomen, dieren, mijn eigen grond, oude verzamelauto’s en dat alles net buiten Perth. Ik ben zo blessed dat dit zo in mijn schoot is gevallen! Ik ben echt heel benieuwd of het echt zo mooi is en dat ik daar dus mijn 88 dagen afrond, of dat ik er na een week weer weg ben. Wat ik me niet kan voorstellen, om eerlijk te zijn. Dus lieve mensen als ik niets meer post de komende dagen dan weet je dat ik ontvoert ben vanuit Bunbury! Nee geen stress ik heb alles tot in de nopjes uitgezocht en dit komt helemaal goed 🙂