Maand 4 aan de andere kant van de wereld!
Ondertussen ben ik al 4 maanden uit Nederland! Hoe snel gaat de tijd wel niet. Wat heb ik een zieke dingen meegemaakt tot nu toe en wat heb ik al een mooi verhaal om straks thuis weer te vertellen. 4 maanden aan de andere kant van de wereld, alleen en zonder plan. Hoe ik het tot nu toe heb overleefd is echt een wonder. 4 maanden geleden liep ik nog bij de psycholoog met depressieve klachten en kijk waar ik nu sta. Nu ben ik opeens blij met een nieuwe dag, ik ga naar bed met een voldaan gevoel en word wakker met enthousiasme voor de nieuwe dag.
Ik heb tijdens deze reis geleerd dat stress geen groot ding hoeft te zijn, niet zo groot als dat ik het altijd maakte. En dat mijn dagelijkse planning niet zo strikt hoeft te zijn als dat ik het altijd inplande. Wanneer het leven net anders loopt dan mijn plan vergaat de wereld niet, ik ben buigzaam en vind wel weer een nieuw plan. Dat hebben we wel kunnen zien in wat ik tot nu toe hier heb meegemaakt.
Omdat mijn dagelijkse routine nu elke week hetzelfde is, loop ik een beetje tegen een writersblock aan. Ik weet niet zo goed wat ik kan delen wat voor jullie leuk is om te lezen. Ja, ik werk op de bananenplantage, dat is iets wat je niet snel hoort. Maar ook dat is een normale routine nu. Het spannendste wat ik daarover kan vertellen is dat ik tot nu toe 3 slangen heb gezien, ontelbare leguanen, wallabies, kikkers en allemaal gekke insecten.
Iets waar ik wel wat meer over kan vertellen, maar stiekem nog niet wil delen omdat ik niet wil dat ik het verpest door het te delen: ik ga hopelijk heel binnenkort een camper kopen samen met een guy die ik hier in het hostel heb ontmoet. Heel random, heel groot, I know, I know. De jongen met wie ik de camper wil gaan kopen ben ik trouwens ook aan het daten, crazy I know. Toen we vrienden werden, hadden we het over de verdere reisplannen. En hij vertelde dat hij alles wilde doen wat ik wilde doen, maar wat ik in mijn hoofd had opgegeven omdat ik het niet alleen wilde doen. Ik had namelijk gehoord dat reizen in je eentje als vrouw door het midden van het land niet de verstandigste keuze zou zijn. Hierom heb ik dit idee dan ook op een laag pitje gezet en er eigenlijk niet meer over nagedacht.
Tot Marcel; hij vertelde hoe hij een camper wilde kopen hier in de buurt en zo via Uluru en Darwin richting de westkust wilde reizen. En ik met mijn ADD-kop zei gelijk: “Oh shit, me too, I’ll join!” Onuitgenodigd mezelf in zijn reisplan gegooid dus. Ik werd zo enthousiast over zijn plan dat ik er volledig op in ging en ging plannen met hem. De volgende dag besefte ik hoe overdreven enthousiast ik was voor een plan van iemand anders waar ik mezelf in had gevoegd. Dus ik heb even sorry gezegd en gezegd dat ik niet echt met hem mee hoef te reizen. Daarop kreeg ik een verontwaardigde blik en de vraag: “Waarom niet?” Sindsdien heb ik de reis uitgestippeld, een begroting gemaakt en nu gaan we komende zondag campers bekijken in Cairns!
Oh, en ergens in de tussentijd kwamen we erachter dat gewoon maar vrienden zijn toch best saai is. En dus sinds de kerst zijn we aan het daten :). Wie had dat gedacht? Maar goed, wat ik al zei: het is allemaal nog niet rond-rond en ik wil niets verpesten door het in het universum te brengen, maar goed, ik wil ook alles van mijn leven blijven delen. Dus als ik over een paar dagen jankend in mijn bedje lig, dan horen jullie dat ook weer.
De vrienden die ik hier binnen in het hostel heb gemaakt, druipen langzaam allemaal af. Ik had echt een maatje gevonden hierbinnen, een Nederlandse gozer uit Brabant, Niels. Die was hier al voordat ik hierbinnen kwam en was 1 van de 4 Nederlanders hier. Maar ja, de 88 dagen zijn zo goed als afgerond en de reisplannen zijn weer opgepakt. Dus Banana Barracks is 25% minder Nederlands. En ik haat het! Niels en ik konden zo lekker lullen over iedereen hierbinnen. Dat gaat dan zo makkelijk hè, niemand die Nederlands spreekt, dus je kunt zeggen wat je wilt. Wel oppassen als je naast de Duitsers zit, want die pikken er nog wel eens wat woorden tussenuit.
Oh, en Niels kwam altijd chillen in room 10; random zonder aankondiging kwam hij dan weer de kamer binnen en ging hij gewoon voor ons bed zitten, puur om met ons te chillen. Tuurlijk heb ik nog altijd meer vrienden hierbinnen, maar ik heb toch wel echt een flink traantje gelaten toen hij die bus instapte. En dan heb je nog Martha en Lance, een koppel met wie ik werk en in eerste instantie op de kamer lag. Ook echt mijn maatjes en ja hoor, je raadt het al: weg over een paar weken. Martha is mijn beste vriendinnetje hierbinnen; het is gewoon heel fijn om over ALLES te praten met haar. Onze girl-chats die we zo vaak hebben gehad, waarin we echt te veel details over alles delen. En, en, en: Eli en Lucian, twee 18-jarige guys uit Engeland, net zo raar en autistisch als ik, met wie ik dus ook op de kamer slaap: weg over een paar weken. Dus ik moet weer vrienden gaan maken de komende tijd. Tuurlijk, ik ben vriendelijk met veel meer mensen hierbinnen, maar niet zo bevriend als de mensen die ik nu net heb benoemd. Maar hey, zoals we de afgelopen tijd hebben kunnen lezen, ben ik best goed in sociaal zijn!
Vier maanden zijn omgevlogen. Vooral hier nu ik echt een routine heb, vliegen de weken voorbij. Het helpt ook heel erg dat ik mijn loonstrook op woensdag krijg en dan betaald word op donderdag. Daardoor voelt de werkweek korter. En de dagen gaan gewoon heel erg snel op de trekker. Ik vul de dag met zingen, denken en dieren tellen. Nu ik het zo zeg klinkt het heel sneu, maar het is prima. Ik vind het rijden leuk, vooral als er erkend wordt dat ik er goed in ben! 1 van de eigenaren hielp me met het overzetten van een trailer en zag hoe goed ik ben in rijden en begon te ratelen over hoe ik FIFO (fly in fly out) kan doen en in een echte truck zou kunnen rijden. Hij wil mij zijn nummer geven dat ik dan kan gebruiken als referentie als ik eenmaal echt een baan wil met trucks of iets in die richting. Hij was zo enthousiast dat hij er tot nu toe 3 keer over begonnen is… Ik kan je nu al vertellen: ik ga geen FIFO doen. Dat is zwaar werk voor veel geld, maar dat is niet de Australië-ervaring die ik voor ogen had.
Ik wilde bijna deze tekst posten zonder de cycloon van afgelopen weekend te noemen. We hebben hier een week lang in spanning gezeten, voorbereidingen getroffen en alles, omdat afgelopen weekend cycloon “Koji” hier in het dorp zou komen. Wat een nogal gevaarlijke situatie had kunnen zijn. Ik had alle voorbereidingen al getroffen: droogvoer in huis, powerbanks opgeladen en uitgezocht waar de cyclone shelter is. Koji zou vrijdag aan land komen, maar vrijdag werd zaterdagochtend, werd zaterdagnacht, werd zondag.
Uiteindelijk is Koji onder ons langsgegaan en heb ik er niets van gemerkt. We hadden wel iets meer regen en wind dan normaal, maar niets schrikbarends. Aan de ene kant een enorme opluchting natuurlijk. Aan de andere kant had ik stiekem gehoopt een keer een cycloon mee te maken. Wat een verhaal zou dat zijn geweest! Maar hey, ik ben blij dat hij onder ons langs is gegaan en dat we hier helemaal oké zijn. Anders had ik ook even geen werk meer gehad, aangezien de bomen allemaal om zouden zijn gewaaid.