Ik heb een camper gekocht. Tyfus wat een statement, wie had dat gedacht. En hoe snel is het gegaan ook. Ik ben letterlijk voor de kerst op het idee gekomen. Ja, het idee was er al, maar zoals ik al eerder had gezegd: ik wilde niet in mijn eentje per auto reizen. En op het moment dat Marcell vertelde dat hij dit wilde doen, heb ik mij zoals gewoonlijk vastgeklampt en in andermans plannen gewrongen :). Beste keuze die ik kon maken denk ik, want nu een maand later zit ik in mijn eigen camper een nieuwe blogpost te typen. Hij staat nog wel op de parkeerplaats van het hostel, maar goed, feit is dat we hem hebben!

Het ging nog niet zo makkelijk als ik had verwacht. Een maand zoeken naar een camper is echt niet lang, dat zie ik zelf ook wel in. Maar goed, op het moment dat we wat op het oog hadden wat echt alles was wat we wilden, hadden we gelijk afgesproken om te komen kijken. Australië is net even wat groter dan Nederland. Dus je zoekrange moet veel groter staan dan we thuis zouden hebben staan. Wij vonden vijf verschillende busjes in Cairns, twee uur rijden hiervandaan. Wat op zich nog prima is, het kon echt veel verder. Afgelopen zaterdag hadden we afgesproken met een van de eigenaren om te komen kijken. We hadden benadrukt dat we twee uur moesten rijden en hielden daadwerkelijk contact tot het moment van vertrek. Komen we aan in Cairns, appt die lul terug met: “Oh sorry, ik heb hem vanochtend al verkocht”. En ja pap, ik hoor het je al zeggen: “Waarom ga je die kant dan ook op zonder dat laatste appje te hebben ontvangen?”. Ja, het was een domme zet, maar we hadden nog vier andere opties om te appen en te bekijken.

In eerste instantie waren we zo teleurgesteld dat we alles wilden kopen wat we op dat moment konden kopen. Maar het besef drong al snel door en toen zijn we toch maar even helder na gaan denken. Blijkbaar waren ze allemaal die dag eraf gehaald of was het gewoon echt niet wat we wilden als we realistisch keken. Behalve één: mijn nieuwe aanwinst waar ik nu in zit! Twee Duitse jongens hadden een camperbusje op Facebook staan. Of nou ja, dat probeerden ze, maar omdat ze in Facebookgroepen postten, bleef de post offline gehaald worden. Heel naar voor hen, top voor ons. Hoe minder mensen van de advertentie wisten, hoe beter natuurlijk. Dus wij hebben die guys gelijk een bericht gestuurd met de vraag of we diezelfde avond nog konden komen kijken. Dat ging moeilijk, maar we konden wel de ochtend erna langskomen. We waren ondertussen weer zo enthousiast geworden dat we ‘s avonds alsnog even langs zijn gegaan om in elk geval de buitenkant alvast te bekijken. Er viel weinig te zien in het donker en de regen, dus zijn we rechtsomkeert naar het hostel gegaan voor de nacht.

‘s Ochtends om 10 uur zijn we gelijk die kant op gegaan en hebben we alles bekeken (alle dingen waar we verstand van hebben dan in elk geval). Op het moment dat we een testritje maakten, keken we elkaar aan met een smile van hier tot Tokio. Beide gelijk verliefd dus… en ja, wat doe je dan? Kopen natuurlijk, wat dacht je zelf. We hebben nog redelijk serieus, zonder te enthousiast te zijn, kunnen onderhandelen om er een paar honderd vanaf te krijgen. Ik ben best wel heel trots op ons nieuwe huisje! Er zijn zeker wat mankementjes aan, maar goed, het is en blijft een zoveelstehands camperbusje uit 2000. Heel veel meer kun je niet verwachten. Maar de mankementjes zijn tot dusver minimaal en zelf te fixen.

Zondag dus gekocht, mee naar huis gereden en toen gelijk meegenomen voor een uitje. We reden vanuit Cairns natuurlijk met twee auto’s terug, dus ik had hem nog niet eens in kunnen rijden. Dus ja, drie keer raden wie hem naar Alligators Nest reed voor het uitje. Ik kan je zeggen: een automaat is zeker niet mijn ding en zo’n busje doet er goed lang over om op te trekken. Heel wat anders dan ik gewend ben, maar holy fuck, wat is het toch weer ziek om in je eigen auto te rijden. En dit keer niet eens gewoon een auto, maar mijn eigen camper. Mijn eigen huis voor de komende maanden, of in elk geval vanaf april. En het feit dat je het niet alleen doet is zo gek. Iemand die naast je zit waarmee je je aankoop deelt. Ik ben nooit zo goed in delen, maar ik ben dit keer toch wel heel blij dat we het zo doen en dat ik het niet in mijn eentje zelfstandig hoef te doen.

Leuke anekdote: ik ben blijkbaar niet de handigste als het gaat om auto’s. Zondag had ik hem dus heen en terug gereden naar Alligators Nest en ik had het contact niet volledig uitgezet. Echt zo stom! We zagen wel gelijk dat het radioschermpje niet volledig uitging en we wisten dat we dat zouden moeten fixen, want ja, dat gaat voor problemen zorgen. Alleen ja, als je de sleutel niet ver genoeg draait, dan valt er wel meer te fixen. Ik had maandag vrij genomen om schoon te maken, op te ruimen en misschien wat te toeren. En oh, wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan. Ik kwam er dus ‘s ochtends achter dat de accu oprecht was leeggetrokken door het schermpje. De auto startte dus niet… en of ik bang was dat de aankoop een domme zet was geweest! Ik had even onderzoek gedaan en kreeg het niet voor elkaar om het schermpje uit te krijgen. Ook had ik gelezen dat als je accu volledig leeggetrokken wordt, dat je dat een nieuwe accu gaat kosten. Maandag was mijn beroep als bananenvervoerder even omgeschakeld naar mechanicus. Ik heb helemaal zelf de accu afgekoppeld zodat hij geen stroom meer kon geven en later uitgezocht hoe we het konden fixen. ‘s Middags hebben we hem samen gejumpstart met een powerbank – ja, dat kan dus blijkbaar, die powerbank zat bij de camper. Nu zijn we erachter dat je de sleutel in kan drukken en verder kan draaien om de auto volledig uit te zetten.