1e nachtje weg met de camper 🙂 + verandering in social setting 🙁
Afgelopen weekend zijn we voor het eerst weggeweest met de camper. Dit was echt één van mijn favoriete avonden in Australië tot nu toe. We zijn zaterdagmiddag na werk richting Babinda Boulders gereden, een plek in de natuur langs een enorm mooie rivier. Deze rivier is maar deels toegankelijk, aangezien een deel ‘Deadpool’ heet vanwege de sterke, gevaarlijke stroming die je een onderwater staande grot in trekt. Gevaarlijk, maar wel echt heel mooi. Gok ik, want we zijn erlangs gelopen toen het al donker was.
Voor de mensen die het nog niet weten: ik ben echt blind wanneer ik vermoeid ben en ik kan vrij weinig zien in het donker. Niet de beste keuze om dan te gaan verkennen, laat en in het donker, in elk geval niet voor mij. Wat dan wel weer heel handig is, is dat vuurvliegjes je de weg wijzen. Hoe gaaf! Ik heb gewoon vuurvliegjes gezien en nog aardig veel ook. Maar goed, die beestjes geven natuurlijk niet genoeg licht om echt het pad te kunnen zien, dus ik moest begeleid worden. Had ik natuurlijk geen probleem mee. Wel jammer dat ik niks zag, maar goed, je kan niet alles hebben in het leven.
Toen we eenmaal de omgeving hadden verkend, zijn we teruggelopen richting de camper. Daar kwamen we nog een vriendje tegen, mijn eerste buidelrat! Ik kon mijn geluk niet op; ik ben echt al maanden aan het opletten of ik er een kan vinden, maar tot nu toe had ik geen geluk. En ik snap gewoon nogsteeds niet hoe want het stikt hier van die beesten, zeggen ze. dus of iedereen liegt tegen mij of ze willen mij gewoon niet zien.
Ondertussen was het 9 uur en hadden we nog niet gegeten, dus we hebben alle spullen gepakt en zijn richting een openbare BBQ gelopen om burgers te bakken. En als je dan de eerste avond weggaat, moet je dat natuurlijk inluiden met een drankje, dus ik had de alcohol die ik nog had liggen meegenomen. Oh, en ik heb heel misschien iets gedaan wat mij nog wel even gaat achtervolgen: ik probeerde een sprinkhaan te verplaatsen, want hij zat echt naast de grillplaat. Alleen hij zag dat niet zitten en vond het een goed plan om naast één van de burgers op de plaat te springen. Volgens Marcell heb ik het kleine mannetje aangespoord tot zelfmoord. Ik wil hier even mijn oprechte excuses aan de sprinkhanenwereld aanbieden. Luv de sprinkhanen.
De volgende morgen zijn we weer richting de rivier gelopen om te gaan zwemmen. Ik ben echt heel blij dat ik iemand heb gevonden om mee te reizen die net zo’n waterrat is als ik. Of misschien zelfs erger. Klein minpuntje though: ik ben een koukleun, maar deze man is gewoon nog tien keer erger. Dus het zwemmen was van korte duur. Wat ik stiekem helemaal niet erg vond, want dat betekende dat ik een middagdutje kon doen. En als er iets is waar ik meer van hou dan zwemmen, dan is het dat wel. Niet veel later zijn we maar weer terug naar de bewoonde wereld gereden, waar we weer wifi hadden en contact met de buitenwereld.
Eenmaal weer “thuis” ben je ook gelijk weer in de echte wereld aanwezig. Echt gek, maar als je zo’n nachtje weggaat, leef je echt even in je eigen bubbel en vergeet je de rest. Maar eenmaal terug kwam het besef dat ik alles en iedereen om mij heen hier extra moet waarderen, aangezien iedereen mij hier heel binnenkort gaat verlaten.
Ondertussen zou je denken dat ik het reizen wel onder de knie heb. Ik ben al vijf maanden onderweg, maar nog blijf ik tegen problemen aanlopen. Ik merk dat ik het heel lastig vind wanneer er verandering plaatsvindt waar ik geen controle over heb. Het is gewoon zo enorm kut om opnieuw te moeten beginnen zonder dat je daarvoor koos.
Ik zit nu al twee maanden in Tully en heb zo onderhand mijn mensen bij elkaar gesprokkeld. Er is een handjevol mensen met wie ik in die tijd heel close ben geworden. Vrienden die ik op een later tijdstip oprecht zou opzoeken. Maar net zoals ik zijn zij op reis en bezig met hun eigen route. Iedereen heeft hier een einddatum. Mijn einddatum ligt later dan die van al mijn vrienden. Kortom: iedereen vertrekt vóór mij. En dat punt is nu aangekomen.
Vier van die vrienden zijn nu op vakantie naar Japan; dat is een beetje het begin van het grote vertrek. Tijdens hun vakantie gaan Martha en Lance door met hun reis, en als de Japan-trip klaar is, vertrekken Eli en Lucien echt. Gelukkig blijf ik over met Marcell, wat logisch is aangezien we hier over een paar maanden samen vertrekken. Maar hij is dan nog de enige persoon met wie ik echt praat. Tuurlijk ken ik veel mensen en ben ik sociaal, maar echte vrienden zijn het niet.
Als je Tully verlaat, maak je altijd een foto bij de “Boot”, een tering groot standbeeld van een regenlaars met een kikker erop. Dat deden we dus ook voor Lucien en Sohyeon. Alleen wat ik me niet besefte, is dat ze dan ook echt weg zouden gaan die ochtend erna. Ik heb daardoor ook geen afscheid kunnen nemen. En ja, ik hoor Marcell en Eli alweer zeggen: “Lucien komt nog terug voor een nacht.” Leuk en aardig, maar dat is één avond. Dit voelt toch echt als het eindpunt van onze reis samen.
Maar goed, ik kom er wel weer bovenop. Het is een leuke ervaring geweest met hen en daar gaat het om. Ik had het niet anders willen doen en ben dankbaar voor de mensen die ik op mijn reis heb ontmoet. En daarmee bedoel ik niet alleen de mensen in Tully, maar overal.
Dit alles heeft me aan het denken gezet over alles wat ik tot nu toe gedaan heb. Ik besefte ineens hoe ongelofelijk trots ik op mezelf ben. Iets wat ik eigenlijk nooit hardop zou zeggen en wat ik heel ongemakkelijk vind om nu zo op te schrijven. Maar het is wel zo. Ik vind het zo bijzonder hoe ik thuis zo diep in de put kon zitten, maar me hier zo goed red. Tuurlijk heb ik tegenslagen gehad. Grote ook hey de tyfus, zoals in Perth, toen ik na drie maanden al naar huis wilde.
Maar het is ondertussen maand vijf. Ik heb samen met een best wel “random” persoon een camper gekocht. Ik ben er nog steeds en ik thrive. Ik doe het hier zo goed. Het is soms even een moeilijk, maar mooi besef hoe ik gegroeid ben de afgelopen maanden. Vijf maanden geleden hing er nog een enorm zwarte wolk boven mijn hoofd waar ik zoveel moeite mee had dat het allemaal gewoon niet meer lukte. En dan nu hier: ik heb mijn koppie enorm goed onder controle. Ik geloof voor de volle 100% dat ik me hier niet slechter ga voelen dan even een avondje huilen omdat ik mijn nieuwe vrienden weer moet missen.
Depressie is iets waar je je hele leven mee moet dealen, dat snap ik heel goed. Maar het is hier zoveel makkelijker. Het hele leven gaat me hier zoveel makkelijker af. En dat is iets waar ik enorm trots op ben. Elke keer als iemand zegt dat ze trots op me zijn, schiet ik alweer vol. Ja, omdat die mensen trots zijn, maar nog meer omdat ik me besef dat de meeste mensen die dat zeggen, geen flauw benul hebben van hoe erg ik eraan toe was. Ik ben zo enorm blij dat ik nu zo gegroeid ben dat niemand daar ooit nog een keer achter hoeft te komen.
Holy shit, helemaal vergeten te vermelden! Funny side note: we hadden lekkage. En nog wel boven het bed. We kwamen er al snel achter dat het ergens rondom het dakraam vandaan kwam, dus we hebben het bed omhoog gegooid en er uit voorzorg een emmer onder gezet. Uiteindelijk hebben we een tarp over het dak gegooid for the time being, want we konden het niet “nu nu nu” fixen.
Een dag later ben ik op zoek gegaan naar kit of pur. Wat denk je? Dat bestaat hier dus gewoon niet (onder die namen)! Dus ik heb een tube siliconen gehaald om het dakraam opnieuw af te sealen. Daar zaten we dan hoor: Jut en Juul op het dak van de auto. Ik die alles deed en hij die me hielp als ik het toeliet. Topdynamiek, zou ik zeggen.
Niet dat hij het niet had kunnen fixen hoor, maar ik vind het gewoon zo fijn om iets zelf te doen zonder dat iemand de hele tijd op mijn vingers kijkt of me probeert te helpen waar het niet nodig is. Het is nu een paar dagen later en ik ga het vandaag voor de zekerheid nog een keer doen. Volgens mij hebben we het uitstekend gedaan. Al kan ik er eigenlijk nog niks over zeggen, want het heeft sindsdien niet meer geregend. Wat echt bullshit is, want normaal regent het hier bijna elke dag en nu opeens niet meer…