Sydney was de stad voor mij. Ik heb hier zo genoten van alles: de mensen, de omgeving. Ik wist direct dat Bondi Beach de juiste keuze was, in plaats van het centrum van Sydney. Ik kon elke dag op het strand genieten van de zon en even wakker worden, hoe mooi is dat! Mijn eerste echte dag heb ik de Bondi to Coogee walk gedaan. Een ‘hike trail’ van 6 km die je van de ene stad naar de andere brengt. Je loopt hier langs het strand, omhoog en omlaag over de enorme kliffen. Na zo’n 4 km was ik er al aardig klaar mee, dus ben ik bij een strandje gaan liggen waar ik heerlijk van de zon heb genoten. Verder niets bijzonders; ik heb vooral gezellig gekletst met mijn kamergenootjes.

Op dag 2 ben ik echt Sydney in gegaan. ’s Ochtends pakte ik de bus richting de stad om eerst naar Sea Life Sydney te gaan, waar ik veel vette vissen heb gezien. Het leuke aan dit aquarium was dat je er onderdoor kunt lopen, dus alle vissen over je heen ziet zwemmen. Ik heb ook zo veel verschillende dingen gezien: van clownvissen en kwallen tot haaien en pinguïns, wat zorgde voor een grote variatie. Na Sea Life ben ik doorgelopen langs Circular Quay, de haven waar alle ferries komen, richting The Sydney Opera House.

Ik kan niet in woorden uitleggen hoe indrukwekkend dit was. Je loopt de hoek om van een hele gezellige boulevard en dan zie je ineens het immens grote gebouw staan. Dat is toch wel een heel bijzonder moment, echt een ‘even slikken’-momentje. Ik had dit zo graag op dat moment willen delen met mensen, maar door het tijdsverschil sliep iedereen nog… zo vervelend. Ik denk dat ik er wel een uur heb rondgelopen. Er omheen, over de trappen, onder de trappen door; ik heb echt overal gestaan.

De 3e dag in Sydney heb ik een rustdag ingelast. ’s Ochtends vroeg, om 05:30, ben ik samen met mijn kamergenootje Nicola richting het strand gelopen om de zonsopkomst te zien. Wat enorm leuk was. Je zou niet verwachten hoeveel mensen er al ‘up and running’ zijn, letterlijk. Iedereen in Bondi Beach is sportief en loopt hard, zo ook om 5 uur ’s ochtends. Na de zonsopkomst ben ik toch nog even in bed gedoken, het was toch wel erg vroeg. Maar toen ik mijn ogen weer opendeed, wilde ik alsnog beginnen aan mijn rustdagje.

Na de 37 km van Melbourne was ik wel toe aan een stranddag. Plus mijn planning werd overhoop gegooid, dus ik zat enorm in de stress. Als ik iets plan, moet het ook zo gaan vind ik, maar daar denkt het leven soms anders over. Ik had een bus gepland om vanuit Sydney weer te vertrekken naar de volgende stad, namelijk Byron Bay. Alleen nu had ik een mailtje gekregen dat mijn bus niet kon rijden door omstandigheden. Uiteindelijk heb ik het gefixt: ik ga nu niet op de 16e, maar op de 17e uit Sydney, per vliegtuig.

Door deze stressvolle situatie besloot ik er dus een lekker chille dag van te maken. Ik heb ’s ochtends al mijn ‘administratie’ bijgewerkt (alle foto’s en video’s omgezet en de website iets bijgewerkt). En ik heb, heel stoer vind ik zelf, mezelf gefilmd en verteld over mijn reis tot nu toe. Het filmpje zal uiteindelijk op mijn reisaccount te zien zijn. Maar dit vond ik toch zo’n grote overwinning. Ik heb namelijk samen met Tanguy thuis dit idee al uitgewerkt en toen heb ik met tranen in mijn ogen de tekst opgenomen voor een filmpje. Ik vind het gewoon zo enorm spannend om mezelf op het internet te zetten, al is het alleen maar mijn stem. Het feit dat mensen iets kunnen vinden van wat jij allemaal zegt of doet, vind ik gewoon heel eng. En nu vind ik het nog enger als ik het dus vastleg op het internet, te zien voor echt iedereen. Maar ja, ik heb het gewoon gedaan, een hele overwinning dus. Daarna ben ik gewoon lekker op het strand gaan liggen en het enige wat ik daar heb gedaan is mezelf omgedraaid, alsof ik een stokje op de barbecue was.

Op dag 4 had ik het plan gemaakt om naar de botanische tuin van Sydney te gaan. Deze ligt echt naast The Sydney Opera House, dus ik dacht er een soortgelijk tripje van te maken als op de 1e dag. Eerst de botanische tuin, daarna The Sydney Opera House en zo langs de haven richting de winkelstraat. Alleen het weer zat iets tegen: het waaide enorm, maar het was wel 27 graden, dus enorm warm, waardoor ik snel vermoeid raakte en, je raadt het al, lichtelijk chagrijnig werd. Dus heb ik er maar voor gekozen om na weer een aantal kilometer gelopen te hebben lekker de bus te pakken richting Bondi Beach en dus niet langs de winkels te gaan. Ik had al mijn souvenirs al gehaald, dus ik hoefde ook niet per se te shoppen. Uiteindelijk ben ik vanaf een uur of 3 weer op het strand gaan liggen en heb ik lekker gelezen en mijn rust gepakt.