Byron Bay: Surfen en de reality check van het soloreizen
Ik ben nu twee volle weken op reis en die zijn voorbij gevlogen. Byron Bay is geweldig mooi en geeft me het ultieme dorpsgevoel. Het is hier altijd gezellig en langs het strand zijn er altijd wel muzikanten. De stranden zijn zo goed als leeg, ook al is het heerlijk warm. Mijn hostel ligt dan wel vijftien minuten lopen van de bewoonde wereld, maar dat is echt niet erg. De wandeling naar de stad is zo mooi. Je loopt eerst langs enorm mooie nieuwbouw villa’s en steekt daarna het spoor over waar heel af en toe een trein langskomt met tien kilometer per uur, wat leuk is om te zien. De stoep kennen ze hier niet, dus je loopt wel heel sketchy een stuk langs de weg.
Eenmaal in het dorp kom je uit bij een paar straten met kledingwinkels en eettentjes. De rest van de omgeving bestaat vooral uit huizen en hotels. Aan het einde van de drukste straat kom je uit bij Main Beach, waar altijd wel surfers, kitesurfers of zwemmers te zien zijn. Het is hier nooit echt stil, maar altijd rustig. Ik dacht toen ik hier net aankwam dat Byron mijn favoriete plekje zou worden, puur door hoe het er hier uitziet. Het geeft het ultieme Australië-gevoel: huizen met maar één verdieping, een rijkdom aan natuur, en natuurlijk zon, zee en strand. En ja, ik vind de omgeving heel leuk, maar het is te dorps. Wat iets geweldigs zou zijn als je hier zou wonen, maar met het reizen is dat toch wat minder. Ik heb het idee dat ik alles al wel gezien heb. Ik wil echt niet klagen, want de afgelopen dagen waren heerlijk: opstaan om 08:00, om 11:00 surflessen, om 14:00 richting het dorp om rond te lopen, te shoppen of op het strand te liggen, en om 17:00 terug naar het hostel voor het donker wordt. Ik leef hier echt een simpel leventje, en hoewel ik dat niet erg vind, ben ik wel toe aan het zien van nieuwe dingen.
Het surfen is enorm lastig, maar ook echt heel leuk. De eerste les heb ik geleerd hoe ik op de plank moest staan en dat heb ik een paar keer gedaan. Als een echte surfer girl heb ik een paar golven gepakt. De eerste keer dat ik op mijn bord stond viel ik er bijna gelijk weer af en omdat het water opeens enorm ondiep was, ben ik kei hard door mijn enkel gegaan. Het ging dus met kleine stapjes. De eerste les was ik met twee Nederlandse meiden, wat mijn stress enorm verlichtte en het heel gezellig maakte. Bij de tweede les was ik weer met twee meiden, een Duitse en een Canadese, wat ook heel leuk was. In deze les heb ik geleerd hoe je moet sturen en ik heb het gevoel dat ik dat een paar keer echt heb gedaan. Naast dat het enorm leuk is, zit er ook echt progressie in. Het is wel enorm zwaar. De eerste dag was de stroming zo sterk dat het heel zwaar was om terug te komen naar waar je begon. En de tweede dag kwamen we in een muistroom terecht, waardoor ik de zee in werd getrokken en al mijn kracht moest gebruiken om terug te komen.
Waar het tijdens het surfen enorm makkelijk is om met de mensen te praten, is het in het hostel een heel stuk moeilijker. Natuurlijk komt dat omdat je samen iets nieuws en spannends doet. Je kunt dan wel stil naast elkaar blijven staan, maar dat maakt de ervaring alleen maar stommer. Bij het surfen was het veel gemakkelijker omdat je in een groepje van drie zit en echt op elkaar bent aangewezen voor een paar uur. Het is gewoon veel makkelijker als je op zijn minst één iemand op je kamer hebt waarmee je gezellig kunt praten, maar ook op de kamer zijn de mensen heel erg met elkaar. Ik had de eerste twee dagen leuk contact met kamergenootjes, maar die zijn allemaal alweer weg. Dus nu moet ik weer opnieuw beginnen. Want heel eerlijk, hoe ongemakkelijk is het om opeens naast zo’n groep van minimaal tien mensen te staan en te beginnen met: “Hoi, ik ben Charlotte, mag ik bij jullie komen zitten?” Tuurlijk, ik zal wel moeten als ik vrienden wil maken, maar het blijft lastig.
Ik merk aan mezelf dat ik veel moeite heb met het sociale aspect van de hostels. Het alleen reizen en zelf mijn dingen doen vind ik echt heel leuk en het is helemaal niet erg om dingen alleen te doen. Maar als ik terugkom bij het hostel, zie ik iedereen in groepjes bij elkaar zitten. En je gaat mij niet vertellen dat de mensen hier allemaal in groepen van tien reizen. Het is gewoon lastig om te zien dat iedereen hier zo makkelijk vrienden maakt en dat ik er een beetje tussen hang. Ik denk oprecht dat ik het verkeerde hostel heb gekozen. De mensen hier zijn veel jonger en zijn meer bezig met stappen, zoals gisteravond toen iedereen het had over de piano bar. Ik ben ook wel van het stappen, maar hier wil ik vooral overdag mijn activiteiten doen en dan lekker vroeg slapen.
Het hostel is prima, de bedden zijn primitiever dan ik tot nu toe heb gehad, maar ja, dat was te verwachten. De mensen zijn wat minder; ze hebben allemaal al hun vrienden gevonden, dus er lopen heel veel groepen mensen en niet echt individuen waarmee ik wat kan. Maar ja, dat is het sociale aspect, de rest is wel leuk. De afstand van mijn bed tot de zee is zo’n tweehonderd meter, dus ik kan rollend het water in.
Voor de komende dagen heb ik eigenlijk geen plannen meer. Ik moet nog een wandelroute doen naar de vuurtoren, alleen die is het leukst tijdens zonsopgang of zonsondergang. En ja, dat is lastig omdat je dan door het donker daarheen of terug moet. Ik denk dat ik morgen misschien een fiets huur, dan kan ik na 18:00 gewoon naar huis fietsen, wat beter is dan lopen in het donker. Maar ja wie weet wat ik morgen weer ga doen, ik laat het jullie weten!
