Door een kleine inschattingsfout heb ik niet veel van Brisbane kunnen zien, jammer genoeg. Ik had hier namelijk 2 nachten geboekt en zou met de trein vanuit Byron naar Brisbane gaan. Alleen, door werk aan het spoor werd de treinrit veel te lang en moest ik meerdere keren overstappen. Dus heb ik er uiteindelijk voor gekozen een busrit te boeken die mij in één keer deze kant op zou brengen. Hele goede keuze geweest, zo voelde het echt alsof ik er zo was.

Alleen ik kwam ’s avonds aan, waar ik met de trein veel eerder weg had kunnen gaan, had de bus een vaste tijd van vertrek. Dus ik heb bij aankomst ingecheckt, mijn spullen achtergelaten en ben eten gaan zoeken. Omdat het al donker was, ben ik daarna gewoon naar bed gegaan. Ik was moe van het reizen en ’s ochtends nog op het strand hangen. Maar ja, klein probleempje: nu had ik alleen de volgende dag nog om echt wat te gaan doen. Ik heb namelijk nog een bus gepland om hier weer vandaan te gaan richting Rainbow Beach en deze bus vertrekt om 2 uur ’s middags. Dan kan je dus ook vrij weinig met je dag. Uiteindelijk vind ik het niet enorm jammer dat ik hier weer zo snel wegga. Alles wat ik heb gezien is stads, bebouwd en druk.

De dag dat ik dus wel wat kon doen hier in Brisbane ben ik naar Australia Zoo gegaan. Alsnog een reis van bijna 2 uur die kant op, maar ja, dit is de dichtstbijzijnde plek waar ik stop om naar de dierentuin te gaan. En heel eerlijk: je kan niet zeggen dat je in Australië bent geweest zonder dat je naar de Steve Irwin Zoo bent geweest. ’s Ochtends weer vroeg het wekkertje gezet en op pad gegaan. In de trein heerlijk mijn ogen uitgekeken naar het Australische landschap. Zo gaaf om te zien hoe een vlak stuk land opeens wordt onderbroken door een enorme berg. Zo hoog en stijl dat het gewoon een soort slecht gemaakte film prop leek. Eenmaal aangekomen ben ik eerst heel lang in het krokodillen-gedeelte gebleven. En niet omdat ik dat nou zo interessant vond, ik kon oprecht de weg naar de rest van de dierentuin niet vinden. Maar goed ook, achteraf gezien, want nu stuitte ik op het Crocoseum (krokodillen museum) waar aan vast een mini-stadion zat waar ze de vogel- en krokodillenshow gaven.Iets voor tijd ben ik dus gaan zitten in de tribunes, niet wetende wat ik kon verwachten. De show was een driekwartier durende show met afwisseling tussen oude videobeelden van Steve Irwin en dierverzorgers in de pit. In eerste instantie begon de show met een aantal hele mooie vogels die opeens het stadion rondvlogen. Een stuk of 5 verschillende soorten vogels, fel gekleurd, en elke soort vloog met ongeveer 3 vogels. De verzorgers vertelden over wat voor vogels er rondvlogen. Na de vogels kwamen er 2 slangen langs en een filmpje van Steve Irwin die vertelde hoe je een slangenbeet moet verzorgen – heel handig om te weten hier natuurlijk, dus ik heb goed opgelet.Als laatste was de krokodillenshow. Er kwam 1 krokodil naar buiten gezwommen, zo traag dat je bijna niet gelooft dat ze zo gevaarlijk zijn. De verzorgers gaven de krokodil op verschillende manieren eten om zo te laten zien hoe het beest te werk gaat. Ik heb de hele show gefilmd en met volle aandacht gekeken. Dit was zo gaaf om mee te maken!

Na de show heb ik even goed gekeken hoe ik nou bij de rest van het park kon komen. Weet je wat het was? Ik was echt niet zo blind, je moest dus achter het stadion langs om bij de rest te kunnen komen, en ja, ik was nog niet in de buurt van het stadion geweest. Maar ja, uiteindelijk ben ik er gekomen. En blij dat ik was dat ik er was gekomen, niet normaal.Want één van de eerste dingen waar ik tegen aan liep, was het open kangoeroe verblijf, waar je tussen de loslopende kangoeroes loopt. Toen wist ik nog niet dat je ze ook echt aan mocht raken, maar ik was al zo blij om alleen al zo dichtbij te kunnen komen.

Toen ik het verblijf uitliep, liep ik tegen een rij mensen aan die daar stonden te wachten tot ze een foto konden maken met een koala. Dit moest ik natuurlijk ook even doen. Ik had namelijk de dag ervoor al gekeken of dit kon en toen kwam ik uit op een soort tour waarbij je dus een koala in je armen krijgt enzo. Alleen deze tour kostte me 75 euro en was al volgeboekt, dus dat ging gewoon niet door. Maar dit was precies hetzelfde in mijn ogen, je kreeg hem dan wel niet in je armen gedrukt maar je mocht hem wel echt aaien en foto’s mee maken. Uiteindelijk ben ik ’s middags nog een keer terug gelopen naar deze rij. Niet helemaal met opzet, want ik dacht dat het een tijdsgebonden ding was. Maar toen ik er weer was, was de rij mensen er ook weer, dus ja, wat doe je dan? Dan ga je voor ronde 2. Ook bleek er een tweede kangoeroe verblijf te zijn waar je kon rondlopen. En dit keer heb ik er wel volledig gebruik van gemaakt. Ik heb ze lopen aaien, foto’s lopen maken en zelfs eten kunnen geven. Een ouder stel kwam naar me toe en vroeg of ik ze wilde voeren. Zij gingen ervandoor en hadden nog wat over. Daar zeg je natuurlijk geen nee tegen. Dus ik heb ze ook nog eens mogen voeren, hoe vet is dat.

Verder was de dierentuin gewoon heel gaaf, meer kan ik er niet van maken. Het was zo enorm groot dat er op de borden stond “< olifanten 15 min”, 15 minuten lopen naar een ander dier vind ik echt wel heel lang. En dan gaven ze ook alleen de dieren aan die nog redelijk in de buurt waren.