Maand nummer 1 is om en wat ging me dit toch snel, te snel. Het duurde even voordat ik er echt lekker in zat, maar nu, na één hele maand, voelt het alleen reizen zo normaal en goed. Week 1 en 2, of eigenlijk makkelijker gezegd: alles voor de K’gari-eilandtour, voelde onwennig. Alles was nieuw en je bent alleen, dus nieuwe dingen proberen maakte het nog een stukje enger. Dingen zoals het gebruiken van de keuken in de hostels of iets simpels als een koffietje bestellen, vond ik gewoon al heel eng en heb ik dan ook amper gedaan. Maar als je dan andere soloreizigers ontmoet en hoort hoe zij de reis aanpakken, opent dat wel een beetje je ogen.

Tuurlijk waren de eerste 2 weken gaaf, maar het voelde wel alsof ik het een beetje forceerde. Je activiteiten en bezienswaardigheden zijn zo gaaf, dus je moet het wel naar je zin hebben. En begrijp me niet verkeerd: ik had het echt wel naar mijn zin, maar niet zo erg als nu. De laatste paar weken zijn zo veel beter gegaan dan de eerste twee. Ik heb zo veel nieuwe vrienden gemaakt, nieuwe ervaringen opgedaan. Ik weet dat dit nog lang niet het toppunt van mijn reis zal zijn, maar tot nu toe voelt dit al als zo’n grote overwinning. De afgelopen 2 weken heb ik me zo enorm goed gevoeld, dat had ik niet verwacht voor de eerste maand. Dus daar ben ik enorm dankbaar voor!

Oké, maar genoeg half negatief gedoe. Hier zijn mijn highlights van de eerste maand:

Nr. 1. De Fraser (K’gari) Island tour. Van alles wat ik tot nu toe gedaan heb, vond ik dit het leukst, puur omdat ik hier zo uit mijn comfortzone moest stappen en wel met mensen moest socialiseren. En uiteindelijk heeft het me zo veel gebracht: ik heb nieuwe vrienden, ik heb mijn reis veranderd en zo veel meer zelfvertrouwen tijdens het socialiseren gekregen. Het sociale aspect van het reizen leek voor deze tour zo eng en groot, maar dat is het helemaal niet. Hoe gaaf is het als je mensen kan leren kennen van over de hele wereld? Plus een zeker niet te vergeten pluspunt aan deze tour: de natuur! Wauw! Ik heb zo veel wilde dingo’s gespot, jammer genoeg geen jonkies, ookal schijnen er wel heel veel rond te lopen nu. En niet te vergeten: de meren waarin we hebben gezwommen en daarbij de routes die we moesten afleggen door het regenwoud om daar te komen. Mijn hoogtepunt van deze reis was denk ik toch wel de vliegtuigvlucht over het eiland. Om dit mee te maken is al vet, maar het feit dat ik dit gedaan heb met Lucas, Mirre, Abigail en Eli en dat het ook nog eens onverwacht was, maakte de vlucht toch extra speciaal. Ik ben zo blij dat ik hier mijn mensen heb ontmoet!

Nr. 2. Het reizen met de jongens 😊. Dit voelde echt even alsof ik nergens moeite voor hoefde te doen. Je bent samen en hoeft dus niet alleen te beslissen wat je gaat doen, wat je eet of hoe laat je je bed uit komt. Bij de jongens was het gewoon heel makkelijk en voelde het even als een pauze van het moeilijke, zware, alleen reizen. De dagen vanaf Airlie Beach zijn zo gezellig geweest, het voelde even alsof je thuis bent met je vrienden. Hoe we elke dag spelletjes hebben gespeeld of Nick’s raadsels op hebben gelost met ons allen; de competitieve ik was helemaal content! Ik had nooit van tevoren gedacht dat ik mensen zou ontmoeten waarvoor ik mijn reis zou omgooien en waarmee ik daadwerkelijk samen zou gaan reizen. Uiteindelijk heel blij dat het is gelopen zoals het is gelopen. Toch ook stiekem een klein beetje boos op Nick omdat het afscheid nemen van jullie drie nu wel heel zwaar is geworden. Als hij mij niet had overtuigd mee te gaan naar de Whitsundays, dan zat ik op dit moment al in Perth en dan had ik zo veel gemist, maar ja, nu moet ik hen missen.

Nr. 3. De Whitsundays. Ik denk altijd zo met mijn domme kop: water is water en elk strand heeft zand. Nou, daar zit toch wel een verschilletje in. De stranden die ik tijdens deze tour heb gezien, zijn zo ongelooflijk mooi, de gevarieerde natuur die je op elk eiland vanaf een afstandje mag bekijken, oh, en om zeker niet te vergeten: de dieren. Tijdens deze tour heb ik mijn eerste wilde schildpad gezien! Wat ik zo vet vond aan deze tour, was het besef. Ik lag ’s avonds op het dek onder de sterren met mensen die ik of net een paar uur of net een paar dagen kende. Iemand begon een verhaal over een jaar geleden en mijn gedachte versprong gelijk naar mijn leven een jaar geleden: koud, saai en alleen. En ook al kende ik deze mensen vrijwel niet, als je dan samen aan de andere kant van de wereld bent, voelt het toch anders. Het besef dat het nu zo veel beter met mij gaat, ook al ben ik net een paar weken weg, geeft zo veel voldoening!

Voor deze tour had ik nog nooit gezeild, wat een zieke ervaring is dat! We hebben het dan wel maar 1 keer gedaan tijdens de gehele tour, maar toch, 1 keer is toch 1 keer meer dan dat ik had gedaan voor de tour. En dan om de gehele tour af te ronden, daar heb je het weer: de mensen waarmee ik op de boot zat, waren geweldig leuk. Wel heel anders dan de Fraser Island tour, maar ik heb nog steeds een heel aantal nieuwe mensen ontmoet waarvan ik zeker kan zeggen dat ik die vaker ga zien! Zoals 3 Belgische meiden die door een foutje in hun boeking mij hebben geholpen aan een slaapplek in Cairns…

Nr. 4. Byron Bay. Hoe gaaf is het dat ik kan zeggen dat ik ben wezen surfen tussen de walvissen! Dat klinkt echt alsof ze 5 meter van me af zaten, wat natuurlijk niet zo is, maar ik blijf het gewoon op die manier zeggen. Stel je voor dat je op je surfplankje zit te wachten op de volgende golf en je ziet om de halve minuut een walvis het water uitspringen een stukje verder uit het water, dat is toch een te bizar beeld. Deze stad voelde als thuis. Als je van huis uit leest, ken je het dorp Bergen wel. Dit was precies hetzelfde. Het gaf echt dat dorpse gevoel, het gevoel alsof je op de zomerbraderie loopt, net zo gezellig. Maar Byron had zo veel meer dan alleen het thuisgevoel: strand op kruipafstand van mijn bedje, zonnetje erbij, surfen en dan dus de walvissen en dolfijnen voor het eerst gespot. Na anderhalve week mezelf volledig te hebben uitgeput door door mijn jetlag heen te lopen en te veel te ondernemen in plaats van de reis wat rustiger te beginnen, was dit de perfecte plek om even bij te tanken en het even anders aan te pakken. Ik heb hier heerlijk mijn koppie kunnen legen door telkens richting het dorp te lopen vanaf mijn hostel. Ik heb zelfs kunnen fietsen hier, wat voelt er nou meer als thuis dan fietsen! Dit keer alleen wel zonder regen of wind, dus toch wel een andere ervaring dan thuis.

En als laatste: Nr. 5. Sydney. Toch wel omdat Sydney mij echt een klein beetje liet beseffen dat ik aan de andere kant van de wereld ben. Als je eenmaal voor het Sydney Opera House staat, komt het toch wel een beetje binnen. Sydney is de stad waar ik in elk geval aan denk als je denkt aan Australië. Sydney Opera House, Bondi Beach, de Sydney Harbour Bridge: dat zijn toch wel de bezienswaardigheden waar je echt naar uitkijkt als je je reis plant. Nu dat ik al verder ben in de reis, zijn dit niet meer de vetste plekken waar ik ben geweest, maar hoe ik me op dat moment voelde, behoort zeker tot de top 5 tot nu toe! Dit was namelijk de eerste plek waar ik me alleen voelde omdat ik de vette ervaring wilde delen. Het is zo moeilijk als je alleen op reis bent, enthousiast bent over een plek en dat niet gelijk op dat moment kan delen. Maar ja, dat is weer zo’n klein dingetje wat je moet leren tijdens het alleen reizen. Tuurlijk moet je enthousiast zijn over plekken en natuurlijk moet je dat enthousiasme delen, maar het mentaal aanwezig zijn in je eentje moet al genoeg zijn. Als je het later op de dag dan eindelijk kan delen met iedereen, betekent dat alleen maar dat je nog een keer enthousiast mag worden!

Voor de volgende ranking: blijf me follow, like and subscribe, en tot de volgende! De ballen!