Daar ben ik weer met een nieuw bericht. Dit keer een misschien iets minder leuke, maar ja, dat hoort er ook bij. Ik heb mijn werk verlaten! Kort gezegd, de omgeving was vrouwonvriendelijk en niet veilig voor een meid van mijn leeftijd.

Ik merkte vanaf het begin natuurlijk al kleine dingetjes op: het was gek dat er geen slot op mijn slaapkamer en badkamer zat. Het was gek dat ze zoveel geld te besteden hebben en dan maar een backpacker in huis nemen – het goedkoopste wat je kunt doen. Het was natuurlijk gek dat ik in een huis woonde met twee mannen die ik niet kende, helemaal omdat het één man van 24 was en één van 81. Geen normaal gezin of zo, nee, twee mannen. En nu, ik kan echt wel heel goed met mannen opschieten, hoor, maar iedereen weet: er hoeft maar één dingetje te gebeuren en als vrouw zijnde in die situatie ben je ‘fucked’.

De eerste dagen waren prima, ik heb beide mannen leren kennen en het klikte goed van alle kanten. Alleen na een paar dagen begon ik te merken dat die van 24 met mij begon te flirten en de relatie wel heel normaal begon te worden, echt alsof we elkaar al jaren kenden. Hij kwam namelijk na één klop op mijn deur al binnen, ’s ochtends, ’s middags, ’s avonds, wanneer dan ook. Hij begon dichterbij te staan en als het kon een hand op mijn schouder te leggen of iets in die richting; de kleine aanrakingen die al niet hoeven naar je personeel. Want dat is wat ik was: personeel, niet een vriendin of familie die je even in huis neemt. Nee, ik ben een vreemde en een werknemer.

De laatste zaterdagavond dat ik daar was, was ik alleen in huis met de 24-jarige jongen. Ik was nog steeds in de veronderstelling dat als ik het luchtig en oppervlakkig zou houden, dat het wel oké zou zijn. We hadden die avond samen gegeten met een biertje erbij, gezellig zitten lullen met een muziekje op de achtergrond. En ik weet echt wel hoe ik mijn alcohol moet drinken, ik weet tot hoever ik kan gaan om helder genoeg na te denken, vooral in deze situatie: in het huis van iemand anders, volledig afgelegen van de buitenwereld, met een iets oudere jongen die ik niet ken.

Dus na een aantal uur gezellig gepraat te hebben over de baan en zijn leven en zo, kwam het hoge woord eruit. Hij en de jongens van het mijn bedrijf hadden het over mij gehad. Ik had namelijk in wat verschillende machines mee gereden en bij 1 machine was het te krap en gevaarlijk om te blijven staan dus heb ik op het uiterste puntje van de beste man zijn knie gezeten. Dit was een heel bijzonder ding geworden op de werkvloer. Nadat Oscar mij hierover vertelde maakte hij wat opmerkingen over dat hij tegen alle werknemers had gezegd om bij mij vandaan te blijven, wat als beschermend zou moeten zijn bedoelt.

Maar een paar zinnen later vroeg hij mij of ik het niet leuk zou vinden als ik ’s avonds in zijn bed zou kruipen in plaats van naar mijn eigen kamer te gaan. En daarmee insinueerde hij niet alleen vanavond, hij doelde meer op de komende tijd.

Ik heb dit heel hard afgewezen, duidelijk gemaakt dat ik daar niet naar op zoek ben en dat hij het beter uit zijn hoofd kan zetten. Ik dacht dat hij dit dan ook goed begreep, maar het gesprek stopte daar niet. “Konden we dan niet gewoon alleen maar zoenen en knuffelen in bed? Seks hoefde niet per se…”

Dit was het moment dat ik me oprecht realiseerde dat dit een probleem ging worden. Het feit dat je flirt en een ‘move’ gooit: tot daaraan toe, dat kan ik begrijpen. Maar het moment dat je een nee hoort, stop je. Al helemaal omdat ik een vreemde backpacker ben die in je huis zit voor de komende drie maanden.

Ik was op dit moment zo van mijn à propos dat ik nog steeds aan tafel bleef zitten en zijn redenering maar aan heb gehoord over waarom ik eigenlijk gewoon ja moest zeggen. “Want ja, hoe makkelijk zou het wel niet voor mij zijn. Ik werk in en om het huis, ik heb geen vrienden in de buurt, dus echt onder de mensen kom ik niet. En wat maakt het nou uit of ik in het ene bed slaap wat niet van mij is of het andere.” En de woorden “je bent hier toch alleen, je hebt toch geen vrienden in de buurt” maakten wat los in mij. Niet eenzaamheid of wat dan ook, maar meer onrust. Hij had gelijk, ik ben daar alleen en ik ken niemand… De enige mensen in de buurt van het huis zijn Blair (81), Oscar (24) en alle werknemers die op 500 meter afstand aan het werk zijn (overdag). Verder waren er af en toe wel kampeerders, maar die waren er vooral in het weekend, echt niet elke dag.

Na het hele gesprek zijn we beide naar ons eigen bedje gegaan. Ik ben in bed gaan liggen, heb mama gebeld over de situatie, want toen dacht ik nog: “Hoe gek en dom dat hij zo hard probeerde, wat een sukkel haha.”  En ik heb die avond dan ook zijn appje “of ik nog wakker was” heel hard genegeerd. Toen ik eenmaal de telefoon weglegde en mijn lampen uitdeed, hoorde ik hem nog steeds in de keuken, geen idee wat hij aan het doen was. Maar ik heb deze avond mijn ogen en oren net wat te lang opengehouden zodat ik zeker wist dat de beste man niet naast mij in bed zou kruipen. Zo ver was het gesprek gegaan, dat ik niet wist wat zijn volgende stap was, want het was zeker dat hij niet hier zou stoppen.

De volgende morgen werd ik wakker en vond ik het allemaal toch minder grappig, maar meer eng. Ik heb mijn spullen gepakt en ben uit het huis gegaan, heb de auto gepakt naar Bunbury om maar gewoon weg te zijn van daar, ook al was hij niet eens thuis. Het voelde gewoon opeens heel beklemmend en onveilig.

Toen ik eenmaal in de auto zat, brak de dam. Ik voelde me zo klein en alleen door de hele situatie. Het moment dat ik uit de auto stapte, heb ik alle vrienden waarvan ik wist dat ze wakker zouden zijn, gelijk geappt over de situatie. Er was dan misschien nog niets fysieks gebeurd, maar dat kon elk moment veranderen. En ook al is er niets fysieks gebeurd, ik ben zo in een hoekje gedrukt en als seksobject weggezet dat ik me niet meer veilig en ‘chill’ voelde daar. Wat ook heel goed telt voor iets! Toen ik eenmaal weer was gekalmeerd, ben ik weer in de auto terug naar huis gestapt.

Maar hier werd het alleen maar erger. Ik stapte de woonkamer binnen en Blair was weer thuis. Hij was gezellig aan het praten met Cade, een van de andere jongens die in de mijn werkt. Toen Cade het huis uitging, draaide Blair zich naar mij en vroeg of ik even gezellig bij hem kwam zitten. Wat redelijk normaal is; Blair en ik waren steeds socialer naar elkaar en hij vertelde mij elke dag wat nieuws over zijn jonge jaren. Maar dit keer vroeg hij of ik hem een verhaaltje wilde vertellen in plaats van andersom.

Dus ik vroeg heel degelijk: “Oh, eh ja tuurlijk, wat wil je horen? Iets over Nederland of zo?” Maar nee, dat was niet goed genoeg. Hij vroeg naar mijn “breaking in” zoals hij dat noemde. Omdat dit zo’n onverwachte vraag was, snapte ik niet wat hij bedoelde, dus dat vroeg ik hem dan ook. Hij zei: “Your breaking in, do you know what it means when a horse gets broken in to? How they get fucked for the first time.” Hij vroeg dus naar hoe ik mijn maagdelijkheid ben verloren.

Niemand zou zo’n vraag verwachten in deze situatie, dus ik was zo ‘flabbergasted’ dat ik begon te stotteren met “oh eh eh ja eh.” Toen kwamen de vragen: “Hoe oud was je?”, “Bloedde je veel?” En hier ben ik enigszins de fout in gegaan, maar door de gehele situatie was ik zo in de war, ik antwoordde. Bij elk antwoord loog ik en zei ik maar gewoon wat er het snelste in mijn hoofd opkwam.

Zijn volgende woorden waren: “Oh you must have been playing with your pussy a lot before then” wat een ongelooflijk smerig en ongepast iets is om tegen je werknemer te zeggen.

Dit was het moment dat ik mezelf wakker schudde. Ik bleef stil voor wat voelde als een minuut, maar het zal vijf seconden zijn geweest. Ik ben opgestaan en richting een afgelegen plekje buiten het huis gelopen. Ik ben gelijk ingestort, want hoe eng is het dat eerst een van de twee mannen een onveilige situatie voor je creëert, en uren later de andere man in huis precies hetzelfde doet. Ook dit was een verbale interactie, maar het creëerde een stukje onveiligheid. Het laat zien dat zelfs de oudere man in huis mij op een seksuele manier ziet en geïnteresseerd is in mijn seksleven. Het was tot nu toe verbaal seksueel intimiderend gedrag, maar wie weet wat had kunnen gebeuren als ik daar was blijven zitten. Ik geloof dat de een of de ander, of zelfs beide, op een later moment hun kans hadden gegrepen.

Ik heb iedereen gebeld die ik op dat moment durfde te bellen. Want heel eerlijk, op het moment voelde het alsof ik van een mug een olifant maakte. “Het is maar verbaal, ze hebben je niet aangeraakt of verkracht of zo…” dacht ik. Maar dat slaat natuurlijk nergens op. De situatie die zich voordeed, begon onveilig te voelen en dan weet je dat het fout is. Zolang je niet op je gemak bent, is er geen reden om jezelf in die situatie te laten.

Dus ik heb een plan opgesteld waardoor ik daar weg zou kunnen komen. Heel toevallig zijn de Oostenrijkse jongens weer in de buurt en daar had ik al contact mee gehad want die wilden mij weer zien en ze zouden dus op de camping komen te staan. Ik belde hun over de situatie en toen kwamen hun met het idee dat ik gewoon moest zeggen dat ik een familie-noodgeval had, waardoor ik nu naar het vliegveld zou moeten. Ik durfde namelijk niet de waarheid te vertellen en te zeggen dat ik door twee “kleine” interacties daar weg wilde. Ik was heel bang dat ze boos zouden worden en me niet zouden willen helpen om daar weg te komen. Taxi’s zijn daar namelijk geen ding, dus ik moest met de auto richting de bus gebracht worden.

Toen ik eenmaal schaamteloos mijn leugen vertelde, was Blair heel meelevend en meedenkend over hoe ik zo snel mogelijk richting het vliegveld kon komen. Uiteindelijk had hij geregeld dat zijn zoon – een ‘crack head’, overigens – mij wel die kant op kon brengen. Ik moest alleen maar hem ophalen en dan konden we gaan. Sorry, maar de dag was al klote genoeg en ik had die zoon een dag eerder nog gezien en toen stond hij te ’tweaken’. Daar laat ik mij natuurlijk niet door rijden. Ik heb mezelf lekker die kant op gereden en hij heeft er maar naast gezeten. Ik laat me natuurlijk niet doodrijden door een ’tweaker’ op al een hele erge kutdag.

Toen ik eenmaal bij Perth Airport was, ben ik richting de deur gelopen en ben ik blijven lopen tot ik uit het zicht was. Daar ben ik gaan zitten om de ontlading even in te laten dalen. Wat een enorme verschrikking is dit geweest.

Er waren in de afgelopen twee weken ook heel veel kleine dingetjes die al raar waren: het feit dat Oscar begon over dat ik een betere versie van zijn ex was, dat de 13-jarige van nu op 18 lijken en borsten hebben zoals ik, of ik een echte blondine ben want “oh dat is zo puur en goed,” de kleine aanrakingen en het feit dat ik niet chill sliep omdat ik elke avond het gevoel had alsof er iemand in mijn kamer stond te kijken naar hoe ik sliep. Dat zijn wat dingetjes die er dan waren gebeurd die de situatie raar lieten voelen. Maar ja, je zit in iemands anders huis, in een ander land, nieuwe mensen, ik had geen idee of dit voor hen normaal was en dat ik mij dan maar aan zou moeten passen.

Ik heb mij dan ook goed aan lopen passen de afgelopen weken. Ik heb mij enorm degelijk gekleed elke dag. Het meeste wat je kon zien was heel misschien een keer mijn schouders doordat ik dan een tanktop droeg. Maar over het algemeen had ik altijd mijn vest aan, bril op – alles om het maar zo degelijk en onsensueel mogelijk te maken. Wat natuurlijk absurd is dat je dat zou moeten doen, maar ja, wel heel goed dat ik het zo heb gedaan, want achteraf bleken de mannen toch echt viezeriken te zijn.

Oscar had ook nog schaamteloos gezegd dat hij mij had aangenomen omdat hij de foto’s op mijn Facebook-post zo leuk vond dat hij bij zichzelf dacht: “Die moet ik hebben.“ Zijn letterlijke woorden nadat hij mij wel drie keer had gecomplimenteerd over dat ik zo knap ben.

Het was een kut-situatie, om het zo maar even te zeggen. En ik voel me er stom onder, maar ik had het niet anders of beter aan kunnen pakken dan dat ik gedaan heb. Ik schaam me er ook gewoon voor dat dit is gebeurd en het voelt nog steeds alsof ik het opblaas. Ik ben bang dat anderen kunnen zeggen dat ik hier in de fout zat of dat ik overdreven reageer op twee interacties waarvan zij dachten dat ze ‘in good fun’ waren. Maar ja, daarom deel ik dit ook hierop, puur omdat ik er zo over twijfel en het eng vind om te delen. Het zou gek zijn dat ik alles hier deel, behalve de reden waarom ik bij mijn eerste baantje ben weggegaan.

Plus, het is niet alleen dat; dit is een ervaring die ik nog niet eerder op deze schaal heb gehad. Tuurlijk, in de kroeg waar ik werkte werd ik ook als seksobject gezien, daar probeerden mensen fooi tussen mijn tieten te stoppen. Maar daar weet je dat je veilig bent omdat je mensen achter je hebt staan. En hier was ik alleen, zonder uitweg en zonder hulp. Dus ik ben trots op het feit dat ik mijzelf zo snel uit die situatie heb gehaald. Ook al voelt de situatie nog steeds niet heel groot, het is en blijft onveilig!

Om het even positief af te sluiten: ik ben nu dus veilig weg daar. Ik heb afgelopen nacht een hotel gepakt om echt even in een veilige kamer alleen te liggen. En ik word straks opgehaald door de Oostenrijkers en dan mag ik weer een paar dagen met hun mee. Wat heel fijn is, zo ben ik even niet alleen en kan ik even fysiek praten met mensen die achter mij staan. Want over de telefoon is al fijn natuurlijk, maar het feit dat ik hier loop te janken en de ander aan de andere kant van de wereld daar naar kijkt, helpt beide partijen niet heel erg. In Nederland voelen de mensen de afstand dan nog meer en krijgen stress omdat je je hulpeloos voelt, en ik hier voel me alleen maar meer alleen. Ik heb echt even fysiek contact nodig. Dus ik ben de komende dagen weer in een veilige situatie onder mensen die ik ken en waarmee ik het leuk kan hebben. 

Ondertussen is het woensdag en ben ik dus al drie volle dagen weg van daar. En ik heb het weer helemaal goed. Ik ben de afgelopen dagen met de jongens door Perth gaan reizen en heb weer gezelligheid en veiligheid om mij heen. Ik heb mijn hele verhaal gedaan en dat is toch anders fysiek dan over de telefoon. Ik heb nog steeds het idee dat ik van iets kleins iets groots maak, maar als ik het feitelijk bekijk en me voorstel alsof iemand anders het verhaal heeft beleefd, dan vind ik het wel een hele erge situatie. En zou ik heel blij zijn met de uitkomst. Het is zo’n raar iets om meegemaakt te hebben. Het voelt zo surrealistisch om erover te praten, want ik distantieer me heel erg van het gevoel eromheen. Dus ik vertel het verhaal heel feitelijk en straight to the point, wat natuurlijk nog niet goed is, maar dat is voor nu hoe ik ermee deal. 

Voor nu heb ik een gezellige tijd, ik ben weer onder de mensen en vermaak me weer, daar gaat het om!