Kom ik weer naar huis?
Deze blogpost heb ik in drie verschillende dagdelen geschreven. En nu ik het teruglees, vind ik het best jammer om te lezen hoe snel ik zo negatief kan raken. Reizen is nu eenmaal niet altijd makkelijk en simpel, maar ik kom er wel uit en dat moet ik in gedachten houden.
Ik heb laatst een quote gelezen die zei: “Everything you thought was drowning you is actually teaching you how to swim,” en ik denk dat dit de perfecte situatie is die die quote omschrijft. Lees het komende bericht dus met een korreltje zout en weet dat ik al mijn berichten altijd vol emotie schrijf, of dat nou iets goeds is of soms een tikkeltje ‘overdreven’.
Een nieuwe dag met weer precies hetzelfde probleem als laatst. Ik ben geen steek verder dan een aantal weken terug. Ik heb geen werk, en geen uitzicht op wanneer dat kan veranderen. Het is weer onzeker en stressvol. Door de stress ga je nadenken: “Moet ik wel hier blijven? Wat als ik niets kan vinden? Kan ik niet beter weer naar huis gaan om daar te gaan sparen en misschien daarna dan maar weer verder te gaan?”
Ik ben vandaag mijn cv wezen uitdelen. Nou moet ik heel eerlijk toegeven dat ik te vroeg de handdoek in de ring heb gegooid, dus ik ga mezelf dwingen om straks nog een rondje te doen. Ik heb vooral mijn cv uitgegeven aan coffeeshops. Maar ja, die zitten natuurlijk altijd als eerste al vol. Elke backpacker wordt barista… Maar ik ben ook naar binnen gelopen bij wat kledingwinkels. Vooral veel nee gehoord tot nu toe.
Dus ik heb mezelf maar even beloond door over de Fremantle Markets te lopen. Ze hebben hier door heel Australië dus blijkbaar indoor markten waar je eten, drinken, kleding, souvenirs en nog veel meer kunt kopen. En hierbinnen hangt altijd de beste sfeer; het is zo gezellig en schattig. Alleen wel echt enorm veel als je al overprikkeld bent. Maar ja, als je dan toch over de markt loopt en je geld goed moet spenderen, dan doe je dat aan een teringgrote wafel met aardbei en Nutella natuurlijk, welverdiend zou ik zeggen.
Ik denk oprecht dat ik hier nog drie weken blijf, stil blijf zitten op deze plek en dan daarna lekker naar huis ga. De trip is geweldig leuk geweest tot nu toe, maar het wordt me te zwaar op dit moment. En ja, iedere backpacker hier moet wel aan een baan komen. Maar ik ben niet iedere backpacker. Ik ben moe en gestrest. Ik vond het reizen leuk, maar zie mijzelf niet settelen voor meer dan een paar weken. Ik ben wel op zoek naar een baan en als ik die heb, zal ik ook blijven tot het niet meer nodig is. Maar ik voel me gewoon beklemd nu ik stilzit op één plek. Ik heb gewoon even geen visie meer voor de komende maanden. En dat had ik natuurlijk al niet, maar de komende paar maanden staan op mijn deur te kloppen en ik moet nu keuzes gaan maken. En ik moet nu kansen krijgen. Als alle cafés en winkels nee blijven zeggen… ik kan niet weer naar de oostkust gaan vliegen om daar te gaan werken. Ik ga namelijk alleen die kant op als vaststaat dat ik werk met een slaapplek heb, maar ja, dat is nooit zeker hier.
Ik heb wel een nieuw plan opgesteld voor wanneer ik weer geld heb. Ik wil heel graag mijn eigen busje kopen, die ik dan optover tot camper en daarmee ga reizen en dan van plek naar plek waar ik steeds nieuwe kleine baantjes ga doen. Maar ja, als het vinden van een baan hier al zo lastig is, dan ga ik dus niet van plek naar plek om te werken. Ik zit nu vooral in twijfel: moet ik naar huis, neem ik daar twee à drie baantjes, werk ik mezelf helemaal dood en kom ik dan hier terug over een aantal maanden om die bus te kopen en weer te reizen? Of komt het wel goed en ga ik hier werk vinden? Tuurlijk is het zonde als ik die maanden thuis ga werken in plaats van hier, maar ja, als het moet, moet het. In Nederland heb ik een huis en een vangnet, twee dingen die ik hier niet heb.
Ik wil zeker doorgaan met reizen, maar ik heb nu gewoon even niet meer de energie om om te kunnen gaan met de stress. Ik wil eigenlijk echt niet naar huis, want hoe stom is het dat ik hier twee maanden ben geweest en dan alweer naar huis ga. Ik wil hier de volle twaalf maanden volmaken. Maar als het geld, de werkmogelijkheid en mijn mood het niet toelaten, denk ik dat het beter is om naar huis te komen. Ook al is dat eigenlijk precies wat ik niet wil. Ik denk wel dat het misschien beter is.
Ondertussen zijn we een aantal uur verder en is mijn negatieve bui iets verschoven. In eerste instantie heb ik beide ouders even gebeld. En daar werd ik niet veel beter van. Conclusie van de gesprekken was: doe waar jij je goed bij voelt. En dat was op dat moment heel moeilijk in te schatten.
Toen ik Isabelle (zus) had gebeld, kwamen we tot de oplossing dat ik toch wel een beetje de handdoek in de ring zou gooien als ik na de komende week zomaar naar huis ga.
Dus ik heb nu een vliegticket op zaterdag geboekt richting Townsville. Dit brengt mij dus weer naar de oostkust, waar ik veel meer naar mijn zin had dan hier, en waar er op dit moment toch echt veel meer fruitplukwerk te vinden is. Ik ga pas zaterdag, dus over 6 dagen puur omdat ik hier nog plannen heb staan met de jongens die ik zeker nog wil doen. Puur om het hier even leuk af te sluiten en een leuke laatste dag met hun te beleven. Want na komende week zal ik ze niet meer in Australie tegen komen. 🙁 maar goed door met het plan
Ik ga zondag de zestiende door naar het stadje Ayr, waar ik in contact ben met een working hostel, wat inhoudt dat zij werk voor je zoeken in de tijd dat je daar verblijft. Dus als ik daar eenmaal aankom, dan moet er zo zijn dat er binnen een week werk voor mij gevonden is.
Stel dat dat nou niet het geval is, dan vind ik dat ik naar huis mag. Niet eerder! Het slaat natuurlijk nergens op dat ik hier op werkvisum kom, geen werk kan vinden en maar binnen de kortste keren zeg dat ik het dan maar opgeef.
Voor nu heb ik dus weer een plan in elk geval voor de komende twee weken en het ziet er weer positief uit, nu ik even mijn plannen heb kunnen bespreken met mensen. In plaats van dat je maar in je eentje blijft ratelen over wat de opties zijn. Maar dus conclusie van dit hele zeik verhaal. Nee ik kom nog niet naar huis en ik hoop dat dat nog heel lang mijn antwoord blijft!
