Ik moet wel zeggen: zo simpel als ik nu over de Kerst praat, was het niet. Ik heb echt meerdere dagen lopen janken over de Kerst. Ik heb zelfs een kerstkaartje naar huis gestuurd! Zo erg miste ik thuis. Ik had gewoon heel graag aan de eetkamertafel gezeten met iedereen: goed eten, goed gezelschap en janken van het lachen. Hoe erg ik dat wel niet mis hier: familie. Ik heb echt totaal geen heimwee, maar de mensen die je thuis om je heen hebt, zijn hier toch wel echt een groot gemis. Hoe graag ik wel niet een knuffel van mijn moeder wil, wil lachen met Tanguy, dom wil lullen met Isabelle of gewoon simpel in de buurt wil zijn van papa. De Kerst is taai, dat had ik kunnen weten. Maar het is toch wel een stukje taaier als je hoort dat de mensen thuis leuke plannen hebben en dat jij aan de andere kant van de wereld zit. En nu ben ik er wel achter dat ik hier niet alleen zit, maar goed, vrienden zijn geen familie. Dus ja, ik ga me zeker vermaken hier, maar ik had toch wel veel liever thuis gezeten met iedereen om mij heen. Ik mis jullie allemaal! Maar goed, het is maar een jaar; als het goed is, ben ik volgend jaar gewoon weer thuis voor de Kerst!

De afgelopen weken zijn heel erg goed geweest. Afgezien van de dagen waarop ik aan de Kerst dacht dan, hè. In eerste instantie vond ik het werk niks, de mensen in het hostel waren het net niet en het hostel was het net niet. Maar nu: ik heb mijn mensen hier gevonden. Ik ben zelfs van kamer veranderd om bij drie van hen op de kamer te zitten. En het werk wordt alleen maar beter. Ik ben van baan veranderd, zo is het plan in elk geval. Ik reed eerst stapvoetsgewijs mee met de humpers terwijl de trailer die ik reed gevuld werd. Nu breng ik de gevulde trailer terug naar de schuur en breng ik een lege trailer terug naar de humpers. Dus je bent echt de hele tijd bezig met het plannen van je trailers: hebben ze nog genoeg bananen in de schuur, hoelang duurt het voor mij om de volle trailer terug te brengen, etc. Oh, en een geweldig ding: ik hoef niet meer 2 km per uur te rijden. Ik kan met een lege trailer zo hard als ik wil – niet helemaal waar, maar toch. Het plan was dat ik zou gaan ferryen vanaf deze week, maar iets stond in de weg waardoor ik deze week halve dagen in de schuur heb gestaan. Ik kan je vertellen: in de schuur staan is hels. Als iets je gek maakt, dan is het wel in de schuur werken. Het enige wat je doet is naar bananen staren, de lelijke bananen uit de clusters scheuren en ze netjes rechtop zetten. Doe dat vier uur lang en je bent mentaal dood, kan ik je vertellen. Maar gelukkig kan ik, als het goed is, vanaf volgende week echt volop gaan ferryen.

Zelfs de mensen op het werk zijn top; ik heb nu denk ik met de helft van de mensen echt gesproken. Ik ken vijf namen van de 150 die er werken. Maar hé, ik ken er tenminste vijf! Ik heb nu gereden voor beide crews (er zijn twee humping crews) en ik heb binnen met een aantal dames gepraat. Zoals het nu gaat, geloof ik wel dat ik tot en met maart hier kan werken. Want ja, dat is ook iets nieuws: ik heb bedacht om hier tot april te blijven zitten en werken, zodat ik een campervan kan kopen samen met iemand die ik hier heb ontmoet. Het is maar een idee, dus wie weet; ik hoop heel erg dat we doorzetten. Tot nu toe is het een dagelijks gesprek geweest voor de afgelopen twee weken. We zijn aan het kijken voor busjes tussen de 2.000 en 6.500 dollar (de dollar is ongeveer een halve euro). En door te werken tot en met maart kunnen we zeven maanden reizen. Dus wie weet krijgen we over een aantal maanden een blogpost over dat ik in mijn eigen camper zit, who knows.

Een paar gave dingen die zijn gebeurd in de afgelopen weken: ik heb tot nu toe drie cassowaries gezien. Een cassowary is een vogel die tot twee meter groot kan worden; hij heeft een zwart lichaam en een blauw-met-rode kop. Een cassowary is nauw verwant aan de dodo en ze lijken op dino’s, echt tering gaaf. Je ziet die beesten echt bijna nooit.

Ik heb tering veel kikkers gezien tijdens het werk. Zelfs slangen, wallaby’s en leguanen. Hoe ziek dat ik kan zeggen dat ik tussen de wallaby’s en slangen werk. Het blijft een gekke ervaring wanneer iemand naast je opeens schreeuwt: “snake!”.

Ik ben tering goed geworden in achteruitrijden met een trailer. Ik wist wel dat achteruitrijden met een trailer moeilijk was, maar holy fuck, ik wist niet dat het zó moeilijk was. Maar goed, het kostte me twee keer proberen voor ik het onder de knie had en nu, telkens als ik de kans krijg, ben ik de eerste die de trailer achteruitrijdt.